Prologue
1042 Words
"You must l-live..."
Huli niyang sinabi bago siya saksakin sa harapan ko. Nakatitig lang ako sa kanya habang umaagos ang dugo mula sa dibdib niya.
Napaluhod na lamang ako at hindi parin inaalis ang tingin ko sa katawan niya habang unti-unting tinataas ang katawan niya. Kahit wala na siyang malay ay nakagapos parin ang katawan niya na parang isang hayop.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko.
Sakit, poot, galit, pighati. Ngunit sa nangyari at nasaksihan ko, parang namanhid ako at nawalan bigla ng pagasa.
Buhay pa ba ako?
"I can't remember anything after that. As I remember, I was covered in blood and there was a dead body beside me. One of the person who did that... I killed him unconsciously."
Naramdaman ko na lamang ang mainit niyang palad na humawak sa pisngi ko. Kita ko sa mga mata niya kung paano siya nalungkot sa nalaman niya. Pero alam kong hindi iyon ang ikinakalungkot niya.
Yung katotohanang kailangan niya na akong patayin para matapos na ang gulong ito. Kailangan ng matigil pa ang sumpang namamayagpag sa dugo ko.
Hinawakan ko ang kamay niyang nakasapo sa pisngi ko saka ko hinalikan ang palad niya. Nginitian ko siya at doon ay bumagsak na ng tuluyan ang luhang kanina pa niya pinipigilan.
"There's no turning back now. My freedom is in your hand. I want to stop this curse running through my blood." Pinakita ko sa kanya na magiging okay din ang lahat.
Kung ako pagpipiliin? Mas gusto kong mamatay sa kamay niya. Dahil alam ko na sa kanya ko mahahanap ang kapayapaang dati ko pang hinahangad.
Simula ng makilala ko siya, siya ang nagbigay liwanag at pagasa sa panahong matagal ko ng kinalimutan.
Kung nasa parehas kaya kaming mundo, mangyayari pa ba ito? Yung tipong malaya kaming nagagawa ang lahat at hindi pinapansin ang panganib. Yung tipong masaya lang kami at umiikot ang mundo namin sa isa't isa.
Hanggang panaginip na lang ba ang lahat ng aming pinagsamahan? Pero yun ang panaginip na hanggang sa kamatayan... iingatan ko.
Muli ko pang nilawak ang ngiti ko sa harap niya.
Ito ang reyalidad namin na kailangan kong harapin at tanggapin. Na magkaiba ang mundo namin at hindi kami pwede sa isa't isa.
"You know... you are the best thing happened in my life." Sambit ko na kanya akong sinunggaban ng mahigpit na yakap.
Isang yakap na naramdaman ko kung gaano ako kaimportante sa kanya, isang yakap na ayaw niya akong kumawala sa piling niya.
Hindi ko na din napigilan ang mga luha ko at niyakap ko din siya pabalik.
Mas lalo akong nahihirapan ngayon sa sitwasyon namin. Magpapakatotoo ako, ayaw ko talaga mawala sa piling niya. Kung maaari ay gusto kong takasan ang reyalidad na 'to.
Hindi ko tanggap! Ang sakit! Ang sakit-sakit!
"If you're going to die alone, how about me?!"
Bigla niya akong hinawakan sa magkabilaan kong braso saka niya ako tinignan ng diretso sa mga mata ko. Nagitla ako nang makita ko ang mukha niyang sobrang nasasaktan.
"I'll die with you." Mas lalo akong nagulat sa sinabi niya at kung paano siya tumitig sa akin na puno ng determinasyon.
"Curse you say?..." saka niya naman hinawakan ang magkabilaan kong pisngi at pinagdikit ang aming noo.
"You're already my curse engraved in my heart."
Doon na ako humagulgol sa huling salitang binitawan niya. Wala na akong masabi pa dahil iyan ang mga salitang gusto kong marinig sa kanya.
Hanggang kamatayan... ay magsasama kami. Mahal ko siya... mahal na mahal ko siya.
Patawarin niyo ako sa pagiging makasarili ko pero hindi ako handa na bitawan ang taong nasa harapan ko ngayon.
Naramdaman ko bigla ang labi niyang dumampi sa labi ko bago kami ngumiti sa isa't isa.
I can't let this person go. Even death do us part.
"I'm with you..."
Yan ang huling salitang nabitawan ko bago umalingawngaw ang putok ng isang baril.
~~~~
"Cahliee! Hey!"
He waved his hand trying to snap me out. I'm back in my own world. I looked at him and he also looking at me irritatingly.
"I keep calling you and you're just staring there blankly. Come on let's eat." He said, but I don't mind. My chest hurt and I feel little uneasy.
He then suddenly mess my hair. "Did you stay awake all night reading that book?..." He asked.
I nod. He then pinched my both cheeks while wearing a devilish smirk.
The way he pinching me hurts a little bit, but I know he was trying to be gentle.
"I told you to sleep early!"
He always act like a mother. He's so nosy.
"Het spijt me." I said and he sigh letting my cheeks go. But he still keeps furrowing.
He is so mean.
"Fine, fine. Let's go eat." He said inviting me to have a breakfast with him. But I didn't move, I'm just staring at him.
He notice that I didn't move nor get up in my own bed, so I saw how annoyed he was again.
"What now?..."
"I hate the ending." I said makes him startled. "It hurts... here..." And I pointed my chest. My heart won't stop aching and I feel troubled about it. Is this the result of not sleeping early?
"Well, can't help it. I'm not a fan of so-called 'happy endings'."
That's right. He was the one who wrote it. No wonder it ends with tragedy.
"They deserve... living happily. Why... did you end the... story like that?..."
Even though I don't know what is emotion really are, while I'm reading that book... seems like I also have emotions too.
"Simple. In reality there is no such thing a happy ending. Only in fairytales" He became serious not only his face, but also the tone of his voice. His eyes casted with sadness as if he was longing for something.
I pouted my lips. His excuse is unacceptable.
"I'm going back... to sleep." I said and laid back again putting my blanket above me.
"What the! You brat!" He pulled my blanket, but I also pulling it too.
"Wake me up... if they are already... live happily... ever after." I said lastly before I ignore him.
He is so bad making people feel uneasy with his books.
"Urgh! Cahliee Aristia!"
- Writer
