เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน เหมือนความสัมพันธ์ของเธอกับพี่

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อพราวขวัญ อายุ20ปี อยู่ปีสองเรียนไม่เก่งเท่าไหร่ และฉันมีรุ่นพี่ที่ชอบ ชื่อหมอกเมฆ เรียนอยู่ปีสาม เรียนเก่งเอามากเรามีข้อตกลงบางอย่างต่อกัน อ๋อ!แต่ความรักครั้งนี้ไม่ได้เป็นไปได้ดีหรอกนะ อุปสรรคเยอะจริงๆ แต่ฉันก็อดทนจนมาถึงตอนจบ ฉันภูมิใจกับความรักครั้งนี้มากแม้ตอนเริ่มต้นมันจะเจ็บปวด และต้องอดทนมากแค่ไหนแต่ก็ผ่านมาแล้วเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนนั้น...ถือว่าเป็นบทเรียน วันจันทร์ 05:30น. "ตื้ด ตื้ด ตื้ด" นาฬิกาปลุกฉันอย่างต่อเนื่อง "โอ้ย น่ารำคาญ" ฉันโวยวายเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาเพื่อนอนต่อ 08:40น. "พราว! ตื่นได้แล้ว" เสียงผู้หญิงตรงหน้าฉันเริ่มตะโกนโวยวาย "อื้ออ อะไรกันเนี่ย" ฉันตอบอย่างงัวเงียพร้อมเอาผ้าห่มปิดหน้า "ยัยพราว ฉันนับหนึ่งถึงสามถ้ายังไม่ลุกฉันจะโทรไปฟ้องแม่แกเดี๋ยวนี้" น้ำฟ้าหยิบโทรศัพท์พร้อมขู่ฉัน "เออลุกแล้ว" ฉันต้องจำใจลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเรียน 30นาทีผ่านไป 09:20น. "อีก20นาทีจะถึงเวลาเรียน" น้ำฟ้าพูดขึ้นเพื่อย้ำฉันและเร่งฉัน "ทำไมต้องสนด้วยล่ะ" ฉันตอบกลับพร้อมแต่งหน้าแบบชิว ๆ "พี่หมอกเมฆนัดประชุมตอน10โมงตรง" น้ำฟ้าพูดขึ้นและฉันรีบเก็บของเพื่อเตรียมไปหาพี่หมอกเมฆ "เร็วเชียวนะ" น้ำฟ้าแซวฉันนิดหน่อยแต่ฉันก็ไม่สน มหาวิทยาลัย 09:37 น. "นั่นไงพี่เมฆ! "ฉันพูดกับน้ำฟ้าพร้อมชี้ไปที่พี่หมอกเมฆ "ให้ฉันดูเพื่อ" น้ำฟ้าพูดหน้าตาเฉย "ก็แกไม่ชอบไง แต่ฉันชอบ" ฉันตอบกลับพร้อมกอดอก "นี่อีชะนี! มาทำอะไรตรงนี้" ตัสซี่ เพื่อนสาวตัวป่วนของฉันหรือกะเทยควาย "มาส่องผู้ชายจ่ะ!" ฉันตอบกลับแบบกวน ๆ "ไม่เคยชวนเลยเนาะ ใช่สิเราไม่ใช่เพื่อนกันแล้วหนิ" ตัสพูดพร้อมกอดอกและเชิ่ดหน้าหนี ฉันยักไหล่พร้อมเดินไปหาพี่หมอกเมฆ "อร๊าย! ยัยพราวโว้ย" ตัสยืนโวยวายอยู่คนเดียว คนทั้งมหาลัยมองมาที่ยัยตัวคนเดียว "ตัสเงียบ ๆ คนมองหมดแล้ว!" น้ำฟ้าพูดเพราะอายคนอื่นเขาเสียงของเพื่อนเธอดังมากจริงๆ "พี่เมฆคะวันนี้นัดประชุมอะไรคะ" ฉันเดินไปถามพี่เมฆเรื่องนี้ถึงฉันจะรู้คำตอุแล้วก็ตาม "ประชุมเรื่องชุมนุมที่เราอยู่น่ะการแสดงไปโชว์กรรมการประมาณนี้ครับ" พี่เมฆตอบฉันซะยาวเลย "แล้วพี่จะไปทานข้าวรึยัง ไปด้วยกันไหมคะ" ฉันถามแบบไม่อายปากทำไมต้องอายด้วยล่ะที่ฉันชวนผู้ชายไปกินข้าว