“Şu avare tavırlarına bir son ver, senin bir sahibin var.” Yine babamın bana uyguladığı zorbalığa maruz kalıyordum. Bunun asla bitmeyecek olması beni yıkmaya yetiyordu. Kalbim göğüs kafesimi dövüyor, ellerim ihtiyaçla titriyordu. Ufak bir fısıltı kalbimden zihnime doğru ulaşıyordu, kanım çekiliyor gibi hissettiğimde midemin bulantısından başım dönmüştü. Kaderin acı çığlıklarıysa hiçbir sorunum yokmuş gibi kulaklarımda çınlıyordu.
Tanrım, bunu hak edecek ne yapmıştım? Bir imtihanın içinde miydim yoksa bu acı bir yaşam mıydı? Beni, gerçekten seven bir ailenin içinde olmak neden bana çok görülmüştü anlamıyordum. İsyanım belki de tüm dünya düzenineydi. Saçlarımı okşayan bir baba, bana nasıl olduğumu soran bir anne istemek çok mu kötüydü?
“Benimle bu şekilde konuşamazsın. Madem sahibim var,
