“Dur artık Beatrice! Dönüp durman, ufak çaplı sinir krizleri geçirmen bir süre benimle yaşayacağınız gerçeğini değiştirmeyecek. Seni asla bir yere göndermem!” Vincent’ın aksi sesi beni daha fazla sinirlendirirken yerimde tepinmeden duramadım. Tanrım! Kaç yaşına gelmiş kadındım, tabii ki kardeşime ve de kendime bakabilirdim!
“Bu saçmalık, kimseye muhtaç değilim. Hem param hem de manevi gücüm var. Kardeşime bakabilirim, Vincent. Beni korumana ihtiyacım yok.” Kaşları mümkünmüş gibi daha fazla çatılırken ayağa kalktı, üzerime doğru geldiğindeyse biraz tedirgin olmuştum çünkü dediklerini yaptırabilecek güçte duruyordu. Bundan hoşlanmamıştım.
Bu yakıcı, aynı zamanda da yıkıcı aurası onu her zaman önümde tutuyordu. Güçlü ve zeki bir adamdı. Bu da yetmezmiş gibi serseri, karizmatik birde yakışı
