İYİ GECELER ÖPÜCÜĞÜ
Salonun gürültüsünde, kahkahalar ve çatal bıçak tıkırtıları ağır ağır kaybolarken, Selim yerinde duramadı. Sandalyenin arkasına asılı ceketini tek hamlede aldı, omzuna attı. Yüzündeki meraklı kasılmayla yerinden kalktı. Hafifçe gülümseyerek salondan çıktı. Derya da peşinden gitti.
Koridorda, duvar apliklerinin ışığı cilalı zemine asılı sarı lekeler bırakıyordu. Selim önce misafir odalarının kapı kollarını yokladı, kulak verip geçerek. Ardından geniş salondan bahçeye açılan kapıya yöneldi. “Ne arıyorsun?” dedi Derya, sesi yumuşak ama ölçülü bir sesle.
"Sence? İkisi birden ortadan kayboldu. Kesin bir halt karıştırıyor Ender."
"Saçmalama Selim. Rahat bırak insanları. Hem üç gün sonra istemeye gelecekler."
"Ben isteme misteme anlamam Derya." derken kış bahçesinde ufak
