MARIANNE
Nagising ako dahil may naririnig ako na kumakatok mula sa labas ng pintuan. Hindi ko man lang namalayan na nakatulog na pala ako kagabi. Wala akong phone kaya hindi ko alam kung anong oras na ba ngayon. Pero sa tingin ko ay tanghali na dahil sobrang liwanag na sa labas.
Bumangon ako at binuksan ko ang pintuan at nagulat ako dahil nandito sila.
“Mommy,” sambit ng dalawang bata at bigla na lang nila akong niyakap.
“Mommy, bakit ka po umalis kagabi? Bakit po?” umiiyak na silang dalawa ngayon.
“I’m sorry,” sabi ko habang umiiyak na rin ako dahil hindi ko na kayang pigilan ang emosyon ko.
“Okay ka lang ba, mahal?” tanong sa akin ni Andrew na halatang nag-aalala siya. Kitang-kita ko ito sa mga mata niya.
“Hindi kayo galit sa akin?”
“Bakit naman po kami magagalit sa ‘yo? Alam po
