Chapter 46
Dalawang luha lang ang nakita kong lumabas sa mata niya. Nakita ko kong paano siya nasasaktan habang nag ku-kuwento.
At isa lang ang alam kong gawin upang mawala ang sakit sa matang iyon.
"Van. Tungkul sa bata. Yung anak ko. Yung... anak mo..." Hindi ko matapos tapos ang sasabihin dahil sa kaba at baka magalit siya sakin dahil sa pag sisinungaling. Nakita ko kong paano siya umiyak nong sinabi kong pinalaglag ko ang bata. Pinaratangan ko pa siyang mamamatay tao.
Umiwas ako ng tingin at tumalikod sa kaniya. Mas mabuti siguro na sasabihin ko sa kaniya habang nakatalikod ako. Dahil nahihirapan akong magsalita habang nakikita ko ang mata niya. Natatakot akong magalit siya sakin at kunin ang anak ko.
Hindi, hindi gagawin ni Van sa akin iyon kakasabi niya lang na mahal niya ako.
