Chapter 47
Natapos na ang pagkain nila ng hindi man lang ako sinulyapan ni Van. Nasasaktan na ako at nakukunsinsiya dahil sa mga naisip ko sa kaniya. Habang nag aayos siya ng sarili para sa pagtatanin ay pa sulyap sulyap ko siyang tinititigan.
Dahil sa pagiisip ng nakaraan ay marami akong bagay na hindi pinahalagahan. At dahil parati kong sinisisi si Van sa mga bagay na hindi niya naman kasalanan ay mas lalo akong nasasaktan.
Naiisip ko tuloy na napaka selfish kong tao.
"Jonie, ilagay niyo lang diyan ang mga gamit ako ang mag bibitbit ng mga yan pauwi. Mauna na kayu." Pasimple niyang saad bago yumuko at inayos ang pantalon niyang puno ng putik.
Tinititigan ko siya habang tinitipon ko ang mga pingan sa bag na pinaglanyan ko kanina. Nasasaktan ako dahil sa mga pinanggagawa niya. Gus
