ปึง!
ตัดมาทางฝั่งของทั้งสอง บานประตูห้องถูกกระแทกปิดอย่างแรงทันทีหลังจากที่คามิลลากจูงมิรากลับเข้ามาในห้องได้สำเร็จ ก่อนเธอจะใช้แรงทั้งหมดสะบัดท่อนแขนออกจากการเกาะกุมอีกครั้ง จากนั้นจึงเอื้อมมือไปกระชากท่อนแขนแกร่งให้เขาหันมาประจันหน้ากับเธอตรงๆ ด้วยความโกรธ
“เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย เมาแล้วพานหาเรื่องฉันอย่างนั้นเหรอไอ้คนบ้า!”
มิราพูดต่อว่าขณะจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยความโกรธจัดกับความไร้เหตุผลของเขา ซึ่งผิดกับคามิลที่ยืนมองหน้าเธอนิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะต่อปากต่อคำใส่เธอกลับเหมือนในทุกครั้ง ก่อนจะเอ่ยปากตอบเธอขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน
“ฉันไม่ได้เมา”
ถึงแม้ว่าคามิลไม่ได้มีอารมณ์ร่วมที่จะโต้กลับ แต่มันก็ไม่สามารถจะระงับความเดือดดาลในใจของมิราให้สงบลงได้ เธอก็ยังคงเอ่ยปากต่อว่าเขาต่อไปไม่หยุด ขณะที่ในใจก็ยังมีความสับสนและไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ไปเพ
