ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองใบหน้าผู้ชายตรงหน้านิ่ง ด้วยความประหลาดใจอย่างหนักหน่วง ไม่อยากเชื่อหูและสายตาตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าเลยว่าเขาจะเรียกมารดาผู้ล่วงลับของเธอว่าแม่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นออกมาเต็มปากเต็มคำ โดยไม่มีท่าทีเลยว่าจะนึกรังเกียจหรือทำนิสัยเย็นชาใส่เหมือนที่เคยผ่าน มา ทั้งที่เขาเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก
แน่นอนว่าพฤติกรรมและท่าทีของคามิลในตอนนี้ได้ตกอยู่ในสายตามิราทั้งหมด จนพานให้หัวใจเธออดสั่นคลอนเพราะรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเสียดื้อๆ
'พักนี้อีตานี่เป็นอะไรไปกันนะ ถึงทำให้ฉันเหลือเชื่อได้เกือบทุกเรื่อง'
โป๊ก!
ทว่าในระหว่างที่มิรากำลังเหม่อลอยจมปลักในอยู่ห้วงความคิด คามิลกลับยกมือขึ้นมาดีดนิ้วตรงบริเวณหน้าผากของเธอเพื่อเรียกสติให้กลับคืนมาไปหนึ่งที
"อ๊ะ!"
"กำลังเหม่ออะไรฮะ ฉันพูดกับเธออยู่นะ"
"ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย ฉันเจ็บนะ" ตะคอกเสียงใส่พร้อมยกขึ้นกุมหน้าผากอย่
