พรึ่บ!
"ขอทางหน่อยค่ะ ขอทางหน่อย คามิล คุณอย่าเป็นอะไรนะ ฉันมา...คามิล"
ขณะพยายามแหวกตัวฝ่าไทยมุงกลุ่มใหญ่จนเข้ามาถึงมาด้านใน ทว่าในวินาทีต่อมาร่างของเธอก็เหมือนชะงักแข็งทื่อยืนหยุดอยู่กับที่ไปโดยพลัน เช่นเดียวกับความรู้สึกร้อนรนใจในทีแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงอย่างหนักหน่วง เมื่อพบว่าคามิลในรูปชุดสูทสีขาวสะอาดตากำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอแทน ท่ามกลางสายตาของผู้คนหมู่มาก
"นะ นี่มันอะไรกัน...นะ ไหนเพื่อนคุณบอกฉันว่าคุณประสบอุบัติเหตุ" เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ขณะดวงตาที่มีน้ำตารื้นอยู่เบิกกว้างมองเขาอย่างเหลือเชื่อท่ามกลางความสับสนอย่างหนัก เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ประสบอุบัติเหตุหรือเป็นอะไรอย่างที่ว่าเลยสักอย่าง หนำซ้ำยังสบตามองมารอยยิ้มอ่อนโยน
"พี่ขอโทษนะที่ต้องโกหกเธอแบบนี้"
แต่ถ้อยคำแรกที่ได้ยินจากปากคามิลคือคำขอโทษ ทำให้ร่างเล็กซึ่งยังคงยืนเบิกตากว้างสบตามองเขานิ่งด้วยความสั
