ตอนที่ 12 เศร้าหมอง2
974 Words
“เหลวไหล!” หลินซิงเยียนตบโต๊ะ “ไร้สาระ”
ติงยวี่ถิงไม่เข้าใจ “อันใด?”
หลินซิงเยียนถอนหายใจ ก่อนยกนิ้วชี้หน้าตัวเอง “เจ้ามองดู สหายของเจ้าผู้นี้ไม่มีดีอะไรสักอย่างเดียว มักมีแผนชั่วเต็มสมอง อีกทั้งเป็นลูกชังฟ้าดิน เจ้าลองตรองดูสิ วันนั้นเพื่อถอนหมั้นข้าวางยาผู้อื่นยังถูกกรรมตามสนอง ถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเล่นงานเสียเอง”
“เจ้าก็พูดไปเรื่อย เรื่องแบบนี้พิสูจน์ไม่ได้เสียหน่อย ลูกชังนรกสวรรค์อะไรกัน?”
ปากบอกว่าตนเป็นคนไม่ดี แต่ติงยวี่ถิง มองอย่างไรก็รู้สึกว่าหลินซิงเยียนเป็นสตรีที่ดีที่สุด น่ารักที่สุด
นี่มิใช่ความคิดเข้าข้างสหาย แต่หลินซิงเยียนคงไม่รู้ว่าตัวเองแสนดีปานใด
ติงยวี่ถิงกุมมือสหาย “ซิงเยียน พี่สาวของเจ้าน่ะนะได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในห้าสาวงามแห่งต้าเจิ้ง”
พี่น้องฝาแฝดที่เหมือนกันทุกสิ่งราวกับคนเดียวกัน ความงามย่อมอยู่ระดับเดียวกันนั่นแล
ติงยวี่ถิงว่าอีก “หากองค์ชายสี่ทรงทอดพระเนตรเห็นเจ้าอาจชอบเจ้าก็เป็นได้ หากเขาชอบ เจ้าย่อมถูกเลือก ที่นี้ตำแหน่งพระชายา...”
หลินซิงเยียนส่ายหน้าพรืด “หากเขาเกิดชอบข้า นั่นยิ่งผิดมหันต์”
ติงยวี่ถิงร้องอ้าว “เหตุใดกัน?”
“เจ้าคิดดู ข้าเคยมีคู่หมั้นและผ่านการถอนหมั้น นับเป็นสตรีด่างพร้อยขั้นที่หนึ่ง”
แม้ความจริงจะไม่ใช่นาง แต่ในฐานะสวมรอยพี่สาวย่อมเป็นเช่นนั้น หลินซิงเยียนว่าต่อ
“หลังจากนั้นยังเคยมีเรื่องนั้นเกิดขึ้นแล้วกับบุรุษอื่น แม้ไม่ถึงขั้นมอบบุตรแต่มันก็ลึกซึ้งเกินกว่าจะแบกหน้าตัวเองไปอวดโฉมล่อลวงองค์ชายสี่ผู้นั้น”
ติงยวี่ถิงให้รู้สึกร้องไห้มิได้หัวเราะไม่ออก
หลินซิงเยียนมีนิสัยมุทะลุโผงผาง คล้ายไม่แยแสผู้ใด แต่แท้จริงกลับมีใจบริสุทธิ์ยิ่งนัก หากเป็นนางน่ะหรือ?
ต่อให้เคยแต่งงาน เคยตั้งครรภ์ กระทั่งเคยมีสัมพันธ์กับผู้ชายร้อยคนก็ไม่หวั่นหรอกนะจะบอกให้ แต่สตรีในยุคนี้กลับไม่ใช่ พวกนางเคร่งครัดพรหมจรรย์ยิ่ง
ติงยวี่ถิงให้รู้สึกหนักใจแทนสหาย “เจ้าไม่ต้องห่วง หากภายหน้าเจ้าต้องการแต่งงานกับใคร ว่าที่สามีไม่มีทางล่วงรู้เด็ดขาด ข้าไม่พูด เจ้าไม่พูด บุรุษผู้นั้นย่อมไม่อาจพิสูจน์ เจ้าสามารถปิดบังแนบเนียนตลอดไป”
หลินซิงเยียนยิ้มขัน “ข้าอาจเจ้าเล่ห์ไปบ้างแต่ไม่คิดเอาเปรียบสามีในอนาคตเช่นนั้นแน่ เฮ้อ...ช่างเถอะๆ ข้าเองก็ไม่คิดแต่งงานอยู่แล้ว องค์ชายสี่ผู้นั้นข้าไม่สนใจเลยสักนิด ยิ่งไม่อยากเข้าหา ข้าไม่อยากเป็นหรอกตำแหน่งพระชายา”
นางหรี่ตา พูดไปพูดมาก็นึกไม่พอใจขึ้นมาลางๆ
“ว่าแต่หากเขาเห็นข้าและเกิดชอบพอแล้วอย่างไร เขาพึงใจข้าก็มีสิทธิ์ในตัวข้ารึ? เขาไม่มีสิทธิ์เป็นฝ่ายชี้นิ้วสั่งเพื่อเลือกข้าเหมือนสินค้ากระมัง?”
ติงยวี่ถิงกะพริบตาปริบๆ เหมือนจะใช่แบบนั้นนะ ยุคสมัยนี้องค์ชายสูงส่งดุจฟ้าหากพึงใจใครก็แค่ชี้นิ้วสั่งจริงๆ
ทว่านางไม่ทันพูดออกไป หลินซิงเยียนพลันโบกมือคล้ายปัดรำคาญ “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว”
สหายพยักหน้าหงึกหงัก “อ่อ...ก็ได้ๆ”
หลินซิงเยียนสีหน้าจริงจัง “ส่วนสิ่งที่ผิดพลาดกับบุรุษแปลกหน้าในโรงเตี๊ยมยู๋อี้วันนั้นก็ไม่จำเป็นต้องตอกย้ำ เรามาคุยเรื่องสินค้าที่จะทำดีกว่า”
ติงยวี่ถิงจึงปัดเรื่องชวนเศร้าหมองทิ้งไป
“เฮ้อ...ไม่แต่งก็ไม่แต่ง อยู่เป็นโสดด้วยกันก็ดีเนอะ เรากลับมาสนใจแค่เรื่องค้าขายก็พอ ไม่ขอพึ่งพาผู้ชายคนใด เมื่อครู่เราคุยถึงไหนกันแล้ว”
“ข้าบอกว่าจะแกล้งป่วยแต่แอบหนีมาช่วยงานเจ้า” หลินซิงเยียนว่าพลางนิ่วหน้า ทำท่าครุ่นคิดสิ่งที่จำเป็นอื่นๆ “อ้อ...ข้าช่วยออกแบบตลับได้ด้วยนะ ข้อมือข้าแข็งแรงมาก สลักลวดลายบนเนื้อไม้บนเนื้อหยกได้ดีเยี่ยม รับรองได้เลยว่าพอนำเครื่องประทินโฉมใส่ลงไป สินค้าย่อมงดงามน่าซื้อ แม้เงินทุนเราน้อย แต่อาจเพิ่มมูลค่าสินค้าได้”
ติงยวี่ถิงดีใจแทบหลั่งน้ำตา “ดีเหลือเกินซิงเยียน ข้าอยากทำมาตั้งนานแล้ว ติดตรงที่ไม่มีเงินและไม่มีคู่คิดแบบหัวก้าวหน้า สวรรค์! เจ้ามาอยู่เมืองหลวงใกล้ข้าเสียที เจ้าว่าอย่างไร ข้าว่าตามอย่างนั้น ผู้มีพระคุณของข้า...”
หลินซิงเยียนยกนิ้วจิ้มหน้าผากติงยวี่ถิงหนี่งที “ใครคือผู้มีพระคุณกันแน่ ตอนนั้นข้าฝึกวิชาอย่างบ้าบิ่นจนพลาดท่าตกหน้าผา กระทั่งถูกสัตว์ป่ามีพิษเล่นงานปางตาย หากไม่ได้เจ้าที่ปีนเขาเก็บสมุนไพรอยู่ช่วยแก้พิษให้ทันท่วงที ข้าคงไม่รอดแล้ว ข้ายังจำยาที่เจ้าเคี่ยวกลางป่าได้อยู่เลย ความสามารถของเจ้าน่าทึ่งเป็นที่สุด”
“ข้าช่วยเจ้าแค่ครั้งเดียว แต่เจ้าช่วยข้าหลายครั้งนี่ ทั้งช่วยตอนที่ข้าถูกอันธพาลรังแก ทั้งสมุนไพรล้ำค่าหายาก ทั้งโรงยาแห่งนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้าเอาเงินเก็บมาช่วย หาไม่ หญิงหย่าร้างจะยืนด้วยตัวเองยังไง เจ้าคือผู้มีพระคุณของข้า รักที่สุด...”
“โอ๊ย! ถิงถิง เจ้ากอดข้าแบบนี้ไม่ได้นะ”
อีกฝั่งของกำแพงติดกับห้องโถงโรงยาเจี้ยนคัง
เจิ้งจื่อหมิงยืนอิงแผ่นหลังกับกำแพงนั้นเงียบงัน ดวงตาลุ่มลึกสีดำสนิทแลดูลึกลับจนยากจะหยั่งถึง
- Writer
