รอบด้านที่ปลอดคนยามนี้เดิมทีเงียบสงัด สงบดี แต่ชั่วขณะกลับทำคนอึ้งงันประหนึ่งยืนอยู่กลางสุสานร้าง
หลินซิงเยียนให้รู้สึกอื้ออึงได้ยินเพียงเสียงหึ่งๆ ในหู
ครั้นได้สติ นางกักฟันตวาดเครียด “ไร้สาระ!”
ชายหนุ่มไม่ยี่หระ เพียงยกยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ร้ายกาจ “ไม่ไร้สาะ ข้ากับเจ้า เราเคยมีความใกล้ชิดถึงเพียงนั้น ร่างกายข้าไม่เคยมีสตรีใดได้แตะต้อง แต่เจ้าย่ำยีข้าทั้งตัว สองเรากอดกัน จูบกัน แลกเปลี่ยนรสสัมผัสกัน เจ้ายัง...”
หญิงสาวรีบปิดหู ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ไม่ฟังๆ”
เจิ้งจื่อหมิงซ่อนยิ้มในหน้า “เอาเป็นว่าพวกเราทั้งคู่ย่อมต้องหมั้นกันได้เลย เจ้าไม่ต้องเปลืองแรงร่วมประชัน”
เดิมทีเขาคิดให้นางเผยโฉมต่อหน้ามารดาก่อนตามขนบธรรมเนียม แสดงความสามารถสตรีก่อนตามระเบียบ แต่ดูเป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับนาง หมั้นเลยจึงง่ายกว่า
ทว่าหลินซิงเยียนไม่เข้าใจความหมายแฝงนัยของเขา นางหน้าแดงยิ่งกว่าผลอิงเถา กัดกราม
