ทุกย่างก้าวที่พระสนมเหลียนเฟยเดินทางไปยังเรือนซินหยานเต็มไปด้วยโทสะที่อัดแน่นแทบระเบิด
ภาพของสตรีน่ารังเกียจไร้ยางอายกำลังร่ายมารยาอันร้ายกาจผูกมัดบุตรชายให้หมั้นหมายค่อยๆ ฉายชัดในภวังค์ หลินเล่อเจินผู้นั้นคงกำลังร้องห่มร้องไห้ ใช้หยดน้ำตาเสแสร้งบีบบังคับบุรุษอยู่นั่นแล
แต่เมื่อมาถึงหน้าห้องรับรองชั้นในเรือนซินหยานที่ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป ฝ่าเท้าของเหลียนเฟยพลันหยุดลง ทั้งร่างชะงักงัน ดวงเนตรค่อยๆ เบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึง
เสียงถกเถียงของชายหญิงคู่หนึ่งดังลั่นเล็ดลอดจากในห้องที่ปิดประตูตรงหน้า
“หลอกให้ข้า เอ้ย! หลอกให้หม่อมฉันแกล้งเป็นลม จนทุกคนเข้าใจผิดไปหมด เกินไปหรือไม่”
“เจ้าต่างหากที่ทำเกินไป กล้าดีอย่างไรปฏิเสธข้า ไม่ยอมรับหมั้น!”
“ท่านต่างหากกล้าดีอย่างไรบังคับหมั้นหม่อมฉัน ช่างเอาแต่ใจเหลือเกินนะ”
“ข้าเป็นถึงองค์ชาย เป็นบุรุษสูงศักดิ์แห่งราชวงศ์ เจ้าควรดีใจที่ได้หมั้นกั
