ติงยวี่ถิงที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวพยักหน้าเออออ “ใช่! เขาทั้งสุภาพและดูดี ข้ายอมรับว่าหวั่นไหวจึงเอาแต่ใจและเห็นแก่ตัว หาไม่ ข้าคงยอมรับได้เรื่องสามภรรยาสี่อนุ ใช้ชีวิตคู่อยู่กับเขาอย่างปรองดอง มองเขาพัวพันกับเมียน้อยโดยไม่ต้องรู้สึกอะไร คิดแค่มีกินมีใช้หาความสุขสบายจากเงินทองของเขาไปวันๆ ยิ่งไม่ต้องแสร้งเข้มแข็งหลังหย่าร้างแล้วหลีกลี้หนีหน้าหาที่ลับตาพักใจตลอดเวลาเช่นนี้”
“หือ...” วาจายาวเหยียดทำคิ้วงามของหลินซิงเยียนขมวดพรึบ “เจ้ากำลังพูดถึงใคร? อันใด?”
ไม่ใช่องค์ชายสี่แน่ๆ เพราะคนผู้นี้เจ้าเล่ห์บ้าบิ่นและร้ายกาจ ตรงไหนที่เรียกว่าสุภาพ?
นึกไปนึกมาพลันร้องห๊ะ!
“ถิงถิง! อดีตสามีเจ้า เขาหาตัวเจ้าเจอแล้วหรือ?”
ไม่มีแล้วเรื่องของตนที่ต้องการระบาย หลินซิงเยียนรู้มาว่าสหายไม่ยอมรับการมีสามภรรยาสี่อนุ จึงหนีออกจากบ้านสามีมา โดยทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้าอย่างช้ำใจ
นางถาม “เขาทำร้ายเ
