(Hande)
Başım zonkluyordu.
Sanki kafamın içine biri sürekli çekiçle vuruyordu.
Gözlerimi açmaya çalıştım… ama göz kapaklarım ağırdı.
Bir süre sadece nefes aldım.
Hava farklı kokuyordu.
Nemli… ve soğuk.
Yavaşça gözlerimi araladım.
Karanlık.
Tam karanlık değildi aslında.
Tepemden bir yerden gelen soluk bir ışık vardı.
Neredeyim ben?
Hareket etmeye çalıştım.
O anda fark ettim.
Ellerim bağlıydı.
Kalbim bir anda hızlandı.
“Hayır…” diye fısıldadım.
Sesim neredeyse çıkmadı.
Hızlı hızlı nefes almaya başladım.
Olanları hatırlamaya çalıştım.
Sahil.
Ezgi.
Sonra—
Burnuma bastırılan o keskin koku.
Gözlerim büyüdü.
Kaçırıldım.
Gerçek… ağır ağır üzerime çöktü.
“Lanet olsun…” dedim kısık bir sesle.
Bulunduğum yere bakmaya çalıştım.
Eski bir yer gibiydi.
Duvarlar betondu.
Tav
