(Ali)
Hakan bir saniye bile beklemedi.
Kapıya doğru yürüdü ve sertçe itti.
Kapı gıcırdayarak açıldı.
Kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi.
İçeri girdik.
Ezgi sandalyeye bağlıydı.
Ellerini çözmeye çalışıyordu.
Bizi görünce gözleri büyüdü.
Boğuk bir ses çıkardı.
Bir şeyler söylemeye çalışıyordu.
“Şşşt… sakin ol,” dedim hemen yanına giderek.
“Sakin ol, hemen çözüyorum.”
Ağzındaki bandı çıkardım.
Derin bir nefes aldı.
Sonra ellerini ve ayaklarını çözmeye başladım.
“Bunu sana kim yaptı?” diye sordum.
Ama Ezgi konuşamıyordu.
Ağlamaktan nefesi kesiliyordu.
Hakan o sırada etrafa bakıyordu.
“Burada bir şey yok,” dedi.
“Burası temiz. Bizi buraya sadece Ezgi’yi bulmamız için göndermiş olabilir.”
Bu söz içime hiç sinmedi.
Tekrar Ezgi’ye döndüm.
“Hadi Ezgi, kalk. Sakin ol. Bir an
