4

3903 Words

หลายวันต่อมา... ต่อให้ภาคภูมิจะพยายามปิดบังแค่ไหนก็ไม่อาจหลบซ่อนความจริงเอาไว้ได้นาน เพราะหลังจากที่ใช้เวลาเกือบเดือนนักสืบมือดีก็สามารถหาข้อมูลได้อย่างครบถ้วน “...เลวที่สุด!” วีนัสสบถด้วยความเคียดแค้นในมือกำมือถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอทั้งโกรธ ทั้งคับแค้น และผิดหวังเมื่อรู้ว่าผู้หญิงในความลับของสามีคือ ‘เอมิกา’ “...ฮึก...เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง...” หญิงสาวสะอื้นไห้ด้วยความผิดหวังอย่างที่สุด เพราะที่ผ่านมาแสนดีรับรู้ว่าเธอเจ็บปวดอย่างไร แต่ก็ช่วยเพื่อนอย่างเอมิกาปิดบัง ยิ่งนึกถึงคำพูดของนักสืบเธอก็ยิ่งปวดระบมในใจ “ผู้หญิงของคุณภาคภูมิคือภาพชุดแรกครับ ส่วนภาพชุดหลังเป็นเพื่อนสนิทของเธอ และดูเหมือนพักหลังคุณภาคภูมิจะสนใจผู้หญิงคนนั้นด้วย” แสนดี...คนที่เธอรักและเอ็นดูดุจน้องสาวแทงข้างหลังเธออย่างเลือดเย็น วีนัสรู้สึกราวกับถูกคนที่ไว้ใจช่วยกันจ้วงแทงและโยนเธอลงเหวลึก ทั้งเจ็บปวดและทรมานเกินกว่าจะบรรยายได้ “...ฮึก...” ความเจ็บปวดที่มหาศาลเกินรับไหวทำให้วีนัสไม่อาจกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ได้ เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วหยิบแท่งพลาสติกขึ้นมาถือเอาไว้ มองขีดแดงสองขีดที่ปรากฏอยู่ผ่านม่านน้ำตา “...ไม่เป็นไรนะวี...ฮึก...ไม่เป็นไร...” วีนัสปลอบใจตัวเองเพราะวันที่เจ็บจนแสนสาหัสยังมีบางอย่างมาเยียวยา ถึงแม้มรสุมความทุกข์นี้จะรุนแรงแค่ไหนเธอก็ยังมีลูกให้ยึดเหนี่ยว มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาทิ้งแล้วสูดลมหายใจเพื่อเรียกกำลังใจให้กับตัวเอง วีนัสกลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนบอกตัวเองว่าเธอจะไม่ยอมเป็นคนโง่ในสายตาใครเด็ดขาด 2 ชั่วโมงต่อมา... @คอนโดแสนดี เท้าเล็กที่กำลังก้าวเดินชะงักกึกเมื่อเห็นภาคภูมิยืนอยู่หน้าห้อง และถ้าเป็นวันปกติเธอคงไม่แปลกใจแต่นี่เอมิกาเพื่อนของเธอไปออกบูทที่ต่างจังหวัดหลายวัน ซึ่งไม่มีทางที่ภาคภูมิจะไม่รู้เรื่องนี้ “เอาไงดี” เสียงหวานพึมพำปรึกษาตัวเองเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินเลี่ยงไป แล้วยืนแอบอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าภาคภูมิจะกลับ เพราะเขายังยืนรออยู่ที่หน้าห้องไม่ขยับไปไหน แสนดีจึงค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง พาตัวเองเดินหนีทางบันไดหนีไฟ แต่การเคลื่อนไหวของเธอกลับทำให้ภาคภูมิ หันมาสนใจ “แสนดี!” ชายหนุ่มตะโกนเรียกพลางก้าวเร็ว ๆ ตามเธอมาด้วยความรีบร้อน “หยุดก่อนแสนดี!” คนถูกเรียกถอนใจแล้วยืนนิ่งด้วยรู้ว่าต่อให้หนีก็คงไม่ทัน “เอมไม่อยู่” “ฉันรู้แล้วว่าเอมไม่อยู่” “แล้วคุณมาที่นี่ทำไม” “ฉันมาหาเธอ” “พอเถอะค่ะคุณภูมิ หยุดพูดแล้วก็หยุดทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้สักที ฉันรู้นะคะว่าคุณไม่ได้สนใจอะไรฉันหรอก คุณแค่อยากเอาชนะที่ฉันไม่ได้คลั่งไคล้คุณเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่นเป็นก็เท่านั้น” “ทีแรกฉันก็คิดอย่างนั้น แต่ยิ่งนานวันฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่าสนใจ ฉันเบื่อแล้วกับการที่จะถูกใคร ๆ คลั่งรัก ฉันอยากจะเป็นฝ่ายคลั่งรักเธอบ้างได้หรือเปล่าล่ะ” คำพูดของภาคภูมิไม่ได้ทำให้แสนดีปลาบปลื้มแต่รู้สึกสงสารวีนัสจับใจ “จริง ๆ นะแสนดี ฉันรู้สึกว่าเธอพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ เลย แม้กระทั่งกับวีฉันก็ไม่รู้สึกพิเศษแบบนี้” ยังไม่ทันที่แสนดีจะได้โต้ตอบประตูก็ถูกผลักเข้ามาแรง ๆ “ขนาดนั้นเลยเหรอคะพี่ภูมิ!” วีนัสมองสามีอย่างคาดคั้นในขณะที่ภาคภูมิหน้าถอดสี “ว่าไงคะ...พิเศษกว่าวีจริงหรือเปล่า” ไม่ใช่แค่ภาคภูมิที่ตกใจแต่แสนดีเองก็อึ้งไม่แพ้กัน “ไง...เธอคงคิดว่าฉันมันโง่มากเลยใช่มั้ย ทั้ง ๆ ที่ฉันเอ็นดูไว้ใจเธอกลับหักหลังฉันได้ลงคอ เธอมันอสรพิษจริง ๆ!” แววตาที่ฉายชัดถึงความผิดหวังของวีนัสทำให้แสนดีรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะวี” “หุบปากค่ะ! วีไม่ได้พูดกับพี่แต่วีพูดกับมัน!” “คุณวีคะ แสน...” “เธอมันเนรคุณ! เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงฮะ!” หัวใจของแสนดีบีบรัดรุนแรงและเธอเชื่อว่าวีนัสคงจะรู้สึกแย่กว่าเธอหลายสิบเท่า จึงพยายามอธิบายอย่างใจเย็น “แสนไม่ได้มีอะไรเกินเลยกับคุณภูมินะคะ แสน...” “ตอนนี้ยังแต่อีกหน่อยก็จะมี เหมือนกับที่เพื่อนของเธอมี!” วีนัสแผดเสียงลั่นเพราะโกรธจัดพร้อมกับจ้องมองไปที่แสนดีเขม็ง แววตาที่เคยเอื้อเอ็นดูเปลี่ยนเป็นเคียดแค้นจนน่าใจหาย หัวใจของวีนัสในตอนนี้ไม่ต่างจากถูกหย่อนลงในเครื่องบดเนื้อ มันแหลกเหลวไม่มีชิ้นดีเพราะได้ยินกับหูสามีพูดว่าผู้หญิงคนอื่นพิเศษกว่าเธอ แต่แทนที่จะโกรธสามีเธอกลับทุ่มทุกอย่างใส่แสนดีเพียงคนเดียว “แสน...” “เธอมันสารเลว รู้ทั้งรู้แต่ก็ช่วยกันปกปิด หลอกให้ฉันเป็นควายมาตลอด!” เพียะ!! เพราะโกรธจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้วีนัสจึงตรงเข้าฟาดใบหน้าของแสนดีอย่างจังจนชาไปทั้งแถบ แต่คนถูกทำร้ายกลับไม่โต้ตอบหรือปัดป้อง ด้วยเธอเองก็รู้สึกผิดไม่น้อย “หยุดนะวี!” ภาคภูมิกระชากข้อมือเล็กของภรรยา เมื่อเห็นว่าวีนัสตั้งใจจะทำร้ายแสนดีต่อ แต่พอวีนัสเห็นว่าสามีปกป้องผู้หญิงคนอื่นความโกรธของเธอก็ยิ่งปะทุรุนแรง “นี่พี่ปกป้องมันถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ มันคงพิเศษสำหรับพี่จริง ๆ ใช่ไหม!” “มันไม่ใช่แบบนั้นนะวี!” ปึก!! วีนัสสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วผลักอกสามีอย่างแรงก่อนจะหันมาทำร้ายแสนดีอีกครั้ง เพียะ! เพียะ! “...ฮึก...ฮือ ๆ ...” เพราะถูกทั้งความรู้สึกผิดและความกดดันถาโถมแสนดีจึงไม่อาจกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ได้อีก เธอยืนนิ่งให้วีนัสฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าหลายครั้งโดยไม่ปัดป้อง เพียงแค่ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเท่านั้น “หยุดนะวี! หยุด!” “ไม่!” เมื่อความรู้สึกดี ๆ กลายเป็นความเกลียดชังเคียดแค้น วีนัสก็ไม่ได้มองเธอด้วยแววตาเช่นเดิมอีกต่อไป การที่แสนดีร้องไห้ไม่ได้ทำให้น่าสงสาร แต่วีนัสกลับเข้าใจไปว่าที่แสนดีทำอย่างนั้นเพราะกำลังเรียกร้องให้สามีของเธอเห็นใจ “พี่บอกให้หยุด!” “ไม่!” ทั้งสองคนยื้อยุดกันไปมาเพราะต่างฝ่ายต่างไม่ยอมจนวีนัสถอยไปใกล้บันไดมากขึ้น “ปล่อยวีนะ!” หญิงสาวตวาดสามีลั่นเมื่อข้อมือทั้งสองข้างถูกเขารวบเอาไว้แน่น “ไม่ปล่อยจนกว่าวีจะมีสติมากกว่านี้!” “วีเจ็บนะ!” อาจจะเป็นเพราะจับแรงเกินไปข้อมือเล็กของวีนัสจึงเกิดรอยแดงเป็นรูปนิ้วมือตามประสาคนผิวบาง แสนดีที่เห็นอย่างนั้นจึงเดินเข้าไปช่วยห้าม “...ฮึก...ปล่อยคุณวีเถอะค่ะ” “ปล่อยวีนะพี่ภูมิ! พี่ทำร้ายจิตใจวี แล้วยังจะกล้าทำร้ายร่างกายวีอีกเหรอ สารเลวเกินไปแล้วนะ!” “วี!” เพราะไม่เคยถูกภรรยาด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรงภาคภูมิจึงโกรธจนเผลอผลักวีนัสออกห่าง และด้วยความที่เธอยืนอยู่ใกล้บันไดจึงเสียหลักหงายหลังแล้วตกลงมา กรี๊ดดดดด!!! “วี!!” “คุณวี!!!” @โรงพยาบาล เสียงกรีดร้องและร่ำไห้ของน้องสาวบาดลึกลงในความรู้สึกของคนเป็นพี่จนแทบทนไม่ไหว ชวินมองใบหน้าหวานที่นองน้ำตาด้วยความสงสาร ก่อนจะเดินเข้าไปแล้วรั้งเธอเข้ามากอด “ไม่เป็นไรนะวี...ไม่เป็นไร” “ฮือ ๆ ...พี่วิน...ฮึก...ลูกจากวีไปแล้ว ฮือ ๆ ...” อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นพรากลูกซึ่งเป็นความหวังของเธอไปส่งผลให้วีนัสไม่อาจหักใจ เธอฟูมฟายตั้งแต่คุณหมอบอกความจริงและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด “มันเกิดอะไรขึ้นน่ะวี ทำไมถึงเป็นแบบนี้บอกพี่ได้มั้ย” “ฮือ ๆ ...อีหน้าด้าน! อีเนรคุณ!” วีนัสสบถด่าทั้งน้ำตาแล้วร้องไห้ต่อก่อนจะชะงักเหมือนนึกบางอย่างได้ “พี่ภูมิล่ะคะ...ฮึก...พี่ภูมิอยู่ไหน!” “ภูมิกำลังไปคุยกับหมอ เดี๋ยวมันก็กลับมาใจเย็น ๆ นะวี” “พี่วิน...ฮึก...พี่วินต้องจัดการอีสารเลวนั่นให้วีนะ” “วีหมายถึงใคร เกิดอะไรขึ้นเล่าให้พี่ฟังได้ไหม” คนถูกถามอึ้งไปพักใหญ่แล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ซึ่งทั้งท่าทางและแววตาที่แสดงออกว่าเธอกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสทำเอาคนเป็นพี่รู้สึกเจ็บไปด้วย “เกิดอะไรขึ้นวี” “โทรศัพท์วีอยู่ไหนคะ” ชวินเดินอ้อมไปยังตู้เก็บของก่อนจะหยิบกระเป๋าออกมาส่งให้น้อง ส่วนวีนัสก็รีบรับเอามาแล้วเปิดออกเพื่อหยิบโทรศัพท์ “จะโทรไปไหนน่ะ” “เปล่าค่ะ แต่วีจะเอาอะไรให้พี่ดู” วีนัสส่งรูปภาพของแสนดีกับสามีให้พี่ชายโดยที่เลือกเก็บรูปของเอมิกาเอาไว้ เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพี่ชาย และยังรู้ด้วยว่าชวินจะไม่ปล่อยให้คนที่ทำร้ายเธอลอยนวล “นี่มันอะไรกัน!” “ฮือ ๆ ...แสนดีเป็นเมียน้อยของพี่ภูมิค่ะ!” “พูดอะไรน่ะวี!” ภาคภูมิที่เพิ่งเดินเข้ามาถามด้วยความตกใจแล้วรีบก้าวมายืนข้างเตียงพักฟื้น “ก็พูดความจริงไงล่ะ!” “พี่ไม่ได้มีอะไรกับแสนดีนะ!” “หุบปากเลยไอ้ภูมิ! ตอนนี้ฉันต้องการฟังน้องฉัน!” ชวินบอกเสียงกร้าวแววตาดุดันจนภาคภูมิต้องยอมเงียบ “ว่ามาสิวี” “...ฮึก...วีตามสืบมาสักพักแล้วค่ะ...ฮึก...แล้ววันนี้วีก็ไปที่คอนโดของแสนดี...ฮือ ๆ ...วีเจอพวกเขาอยู่ที่นั่นจริง ๆ แต่พอเขารู้ว่าวีไปก็พากันหนีไปทางบันไดหนีไฟ...วีเดินตามแล้วมีปากเสียงกันตรงนั้น วีโกรธจนทนไม่ไหวแล้วตบมัน มันก็เลยผลักวีตกบันไดค่ะ...ฮึก...มันทำให้วีเสียลูก...ฮือ ๆ ...” “เลว!” กรามแกร่งบดกันแน่นจนเป็นสันนูนเมื่อได้ฟังเรื่องที่น้องสาวบอกเล่า ชวินเองก็รู้สึกผิดหวังไม่น้อยที่มองแสนดีผิดไป ก่อนที่ความผิดหวังจะกลายเป็นความโกรธแค้นในที่สุด “ฉันเคยเตือนแกแล้วใช่มั้ยไอ้ภูมิ!” ภาคภูมิที่ตั้งท่าจะเถียงตอนนี้เงียบกริบ เพราะการที่วีนัสบอกกับชวินอย่างนั้นเป็นประโยชน์ต่อตัวเขาเอง พลั่ก!! ชวินซัดหมัดหนัก ๆ ใส่น้องเขยจนภาคภูมิล้มลงกับพื้น แต่นั่นก็ยังไม่สามารถบรรเทาความโกรธของคนเป็นพี่ได้ พลั่ก! พลั่ก! “พอแล้วค่ะ!” วีนัสร้องห้ามเพราะยังห่วงใยในตัวสามี ถึงแม้เขาจะทำให้เธอเจ็บช้ำไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ความรักและความห่วงใยของเธอที่มีให้เขาก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย “ระยำทั้งคู่! พวกแกต้องได้รับบทเรียน!” “...ฮึก...วีไม่คิดเลยค่ะว่าคนที่วีรักและเอ็นดูเหมือนน้องสาวจะทำวีได้...ฮึก...” “มันก็สารเลวด้วยกันทั้งสองฝ่าย เข้าตำราหญิงร้ายชายเลว ฉันผิดหวังในตัวแกจริง ๆ” “ผมขอโทษครับ” “แกเตรียมคำแก้ตัวดี ๆ เอาไว้พูดกับคุณพ่อคุณแม่เถอะ เพราะพวกท่านต้องให้ยัยวีหย่ากับแกแน่!” “พี่วินคะ วีขอได้ไหมคะว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับคุณพ่อคุณแม่” วีนัสอ้อนวอนทั้งน้ำตาพลางจับแขนพี่ชายเขย่าเบา ๆ “ทำไมต้องไม่บอก เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่คุณพ่อคุณแม่ควรได้รู้ นี่มันทำเลวกับแกถึงขนาดนี้แกยังจะไปปกป้องมันอีกเหรอยัยวี สิ่งที่แกควรทำคือหย่ากับมันซะ!” “ไม่นะคะพี่วิน” วีนัสสะอึกสะอื้นพลางส่ายหน้าไปมาจนพี่ชายต้องเมินสายตาหนี “วีเสียลูกไปแล้วอย่าให้ต้องเสียพี่ภูมิไปอีกคนเลย...ฮึก...แค่นี้วีก็แทบไม่อยากหายใจต่อแล้ว...ฮือ ๆ ...” ชวินถอนหายใจแรง ๆ พลางดึงน้องเข้ามากอดอย่างปลอบโยน “ก็ได้...ไม่บอกก็ไม่บอก แต่แก...” เขาชะงักคำพูดแล้วตวัดตาคมมองน้องเขยอย่างคาดโทษ “นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้าย ต่อไปถ้าแกทำให้ยัยวีเสียใจอีกแกต้องทุกข์ยิ่งกว่า ครั้งนี้ที่ฉันยอมก็เพราะฉันไม่อยากให้ยัยวีเสียใจมากไปกว่านี้ แต่ถ้ามีครั้งหน้าจะไม่มีโอกาสสำหรับแกอีกแล้วนะไอ้ภูมิ” ชวินเค้นเสียงลอดไรฟันเพราะยังไม่หายโกรธ หากไม่เห็นแก่น้องสาวที่กำลังบอบช้ำทั้งตัวและใจ เขาคงได้เอาเลือดชั่วของภาคภูมิออกอย่างไม่ต้องสงสัย “ครับพี่วิน ผมขอโทษครับและผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก” วีนัสลอบถอนใจเมื่อพี่ชายยอมให้เธอ หากใครจะว่าเธอรักภาคภูมิจนหน้ามืดตาบอดก็คงจะเถียงไม่ออก เพราะไม่ว่าจะเจ็บช้ำหรือสูญเสียมากแค่ไหน เธอก็ยังอภัยและให้โอกาสเขาได้เสมอ เธอเลือกที่จะโยนความผิดทุกอย่างให้กับแสนดี เพราะต้องการให้พี่ชายเอาคืนอย่างสาสม ในขณะเดียวกันเธอก็จะได้ปกป้องสามีด้วย เพราะถ้าหากบอกความจริงว่าคนที่ผลักเธอคือภาคภูมิ ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจแต่ไม่ว่าพี่ชายหรือพ่อแม่ก็จะเกลียดเขา และทำให้ความสัมพันธ์ที่เคยดีเป็นเพียงอดีต หลังจากที่ชวินกลับไปทั้งสองคนก็จ้องมองกันไปมา ก่อนที่ภาคภูมิจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “ทำไมถึงบอกกับพี่วินไปแบบนั้นล่ะ” “พี่อยากให้วีบอกความจริงหรือคะว่าพี่เป็นคนผลักวี” ในตาของภาคภูมิฉายแววละอายใจขึ้นมาวูบหนึ่ง เพราะถึงจะไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเจ็บแต่ก็เป็นไปแล้ว “พี่ขอโทษนะวีแต่พี่ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ แล้วพี่ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวีกำลัง...ท้อง” “ชีวิตของวีที่ใคร ๆ เห็นว่าน่าอิจฉา แท้จริงแล้วมันน่าสมเพชจริง ๆ เลยนะคะ วีก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่งมงายในความรักจนหน้ามืดตาบอด...ฮึก...ต่อให้พี่ทำร้ายวีมากแค่ไหนวีก็ยังเป็นห่วงแล้วก็ให้อภัยพี่ได้ทุกครั้ง ขนาดครั้งนี้พี่ทำให้วี ต้องสูญเสียลูกของเรา วีก็ยังเลือกที่จะโกหกเพื่อไม่ให้ใคร มาเกลียดพี่ ในขณะที่พี่ทำร้ายวีซ้ำ ๆ วีก็ยังปกป้องพี่แบบโง่ ๆ ...ฮึก...” “พี่ขอโทษจริง ๆ นะวี...พี่ขอโทษ...” “วีจะต้องเจ็บแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนคะ...ฮือ ๆ ...” จู่ ๆ วีนัสก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดังพร้อมสะอื้นจนตัวสั่น ทุกสิ่งที่เธอกำลังเผชิญมันหนักหนาเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะแบกรับได้ “พี่จะไม่ทำอีกแล้ววี...พี่สัญญา...” “ฮือ ๆ ...วีคิดถึงลูก...ฮึก...วีอยากกอดลูก” ภาคภูมิกอดรัดร่างที่สั่นเทาของภรรยาไว้ด้วยความรู้สึกผิด ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขานอกใจเธอนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะทำให้รู้สึกผิดได้เท่ากับครั้งนี้ นั่นอาจเป็นเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้เขาสูญเสียลูก ซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ @โรงพยาบาล 02:00 น. นาฬิกาบอกเวลาของวันใหม่แล้วแต่วีนัสยังคงลืมตามองเพดาน ในใจตอนนี้ถูกความคั่งแค้นครอบคลุมจนเต็มพื้นที่ ถ้าหากถามว่าระหว่างแสนดีกับเอมิกาเธอโกรธแค้นใครมากกว่ากันก็คงต้องบอกความจริงว่าเป็นแสนดี ซึ่งเหตุผลก็เพราะแสนดีทรยศความไว้ใจของเธอ และยังเป็นผู้หญิงที่สามารถทำให้ภาคภูมิตามจีบอย่างเปิดเผย ยิ่งนึกย้อนถึงคำพูดของสามีความเกลียดชังที่มีให้กับแสนดีก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ “จริง ๆ นะแสนดี ฉันรู้สึกว่าเธอพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ เลย แม้กระทั่งกับวีฉันก็ไม่รู้สึกพิเศษแบบนี้เลย” ที่ผ่านมาถึงแม้ภาคภูมิจะมีเล็กมีน้อยไม่เคยขาด แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะแสดงความต้องการผู้หญิงคนอื่นจนออกนอกหน้าขนาดนี้มาก่อน และยิ่งไม่เคยปกป้องใคร ต่อหน้าเธอเหมือนที่ทำกับแสนดี มันจึงมีเหตุผลมากพอที่จะทำให้ความหวังดีและเอ็นดูแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นชิงชัง “ฮึก...” เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดปลุกภาคภูมิให้ลุกขึ้นแทบจะทันที “วีร้องไห้อีกแล้วเหรอ...” ร่างสูงทรุดลงนั่งบนเตียงพักฟื้นแล้วดึงภรรยาให้ลุกขึ้น พอเห็นใบหน้าที่เปียกชื้นก็ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน “วี...คิดถึงลูก วี...ฮือ ๆ ...” “โธ่วี...” เขาดึงภรรยาเข้ามากอดแล้วลูบแผ่นหลังให้เธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน ในใจของภาคภูมิมีแต่ความรู้สึกผิดเพราะการสูญเสียครั้งนี้มากมายเหลือเกิน เขารู้สึกโชคดีที่วีนัสยังคงให้อภัยและให้โอกาส เพราะไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็คือคนที่เขาอยากอยู่ด้วยไปจนแก่เฒ่า แต่อาจจะเป็นเพราะความเคยชินหรือความคึกคะนอง บวกกับรู้ว่าภรรยารักและพร้อมที่จะให้อภัยเสมอจึงออกนอกลู่นอกทางตลอดมา แต่วันนี้เป็นวันแรกที่เขาบอกกับตัวเองว่าควรพอ การที่วีนัสยังให้อภัยทั้ง ๆ ที่เขาคือต้นเหตุทำให้ลูกจากไปมันคงเป็นอะไรที่มากเกินพอแล้ว ในขณะเดียวกันแสนดีก็ไม่อาจข่มตานอนได้ เพราะทุกครั้งที่หลับตาภาพของวีนัสที่นอนจมกองเลือดก็จะปรากฏขึ้นมาให้เห็น ยิ่งเมื่อตอนค่ำเธอตามไปที่โรงพยาบาลแล้วรู้ว่าวีนัสแท้งลูกความรู้สึกผิดก็ยิ่งกัดกินใจ เพราะหากจะพูดว่าเธอไม่เกี่ยวข้องหรือไม่ผิดก็ไม่อาจพูดได้ด้วยรู้แก่ใจว่าทำอะไรลงไปบ้าง ถึงแม้จะไม่ได้สนับสนุนแต่การที่ปกปิดความจริงก็ไม่ต่างจากการทรยศความไว้ใจ “...ฮึก...” น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหล่นลงเปียกหมอนเพราะไม่อาจหยุดคิดได้เลย แสนดีปวดแปลบในใจทุกครั้งเมื่อนึกถึงสายตาที่วีนัสใช้มองเธอ มันมีทั้งความเคียดแค้นชิงชังอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมาก่อน เธอไม่รู้เลยว่าสำหรับความผิดครั้งนี้จะชดเชยอย่างไรจึงจะสาสม วีนัสพี่สาวผู้มีพระคุณของเธอต้องเสียใจอีกทั้งยังเสียลูก ไหนจะมาผิดหวังเพราะถูกคนไว้ใจอย่างเธอทรยศ ความเจ็บปวดที่วีนัสได้รับมันคงจะมากมายเหลือประมาณ ต่อให้เธอพูดขอโทษสักล้านครั้งก็คงไม่อาจเยียวยา “...ฮึก...แสนไม่ได้ตั้งใจนะคะคุณวี...ฮือ ๆ ...” แสนดีกลั้นสะอื้นเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ร้องเตือนว่ามีสายโทรเข้าพอเห็นว่าเป็นเพื่อนรักก็รีบกดรับทันที “ฮัลโหลว่าไงแสนโทรเข้ามาหาเราเป็นสิบสายมีอะไรด่วนเหรอ” “เอม...ฮึก...” พออ้าปากได้เสียงที่เล็ดลอดออกไปก็มีเพียงเสียงสะอื้นเพราะในใจมันมีแต่ความกดดันและหดหู่ “นี่เธอร้องไห้เหรอ เกิดอะไรขึ้นน่ะแสน” “ฮือ ๆ ...เอม...วันนี้คุณวีมาที่นี่” “เธอว่าอะไรนะ” “คุณเอมเขาจ้างนักสืบตามจนรู้...ฮึก...แล้วเขาก็...” แสนดีเล่าทุกอย่างให้เอมิกาฟังอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะอึ้งไปเพราะไม่มีคำพูดสักคำให้ได้ยิน “เอม...เธอยังฟังอยู่มั้ย เอม!” “แค่นี้ก่อนนะแสน” น้ำเสียงที่สั่นจนฟังได้ชัดเจนของเอมิกาบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังอยู่ในภาวะใด ที่ผ่านมาแสนดีบอกเพื่อนเรื่องที่ภาคภูมิมาตอแยเสมอ แต่เอมิกากลับเห็นเป็นเรื่องขบขัน แล้วบอกว่าที่ภาคภูมิทำอย่างนั้นเพราะต้องการแกล้งเธอที่เข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา แต่วันนี้มันไม่ใช่เรื่องขบขันอีกต่อไป ซึ่งแสนดีเชื่อเหลือเกินว่าต่อจากนี้จะมีแต่ความหายนะ เพราะจากข่าวลือที่เคยได้ยินมาไม่มีทางที่วีนัสจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านเลยไปเฉย ๆ อย่างแน่นอน พอรู้เรื่องจากเพื่อนเอมิกาก็รีบโทรหาภาคภูมิด้วยความร้อนใจโดยไม่สนใจว่าเข็มนาฬิกาจะบอกเวลากี่โมง “ฮัลโหล...” เจ้าของโทรศัพท์กรอกเสียงที่เบากว่าปกติลงไปเพราะกลัวว่าภรรยาที่หลับอยู่จะตื่นมาได้ยิน “ฮัลโหลคุณภูมิคะ! มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะคุณวีรู้เรื่องได้ยังไง” “เดี๋ยวผมจะติดต่อกลับไปนะ” “แต่เอมร้อนใจ เอมอยากรู้ว่าเรื่องของเราจะเอายังไงต่อ” “เรื่องของเราเก็บเอาไว้คุยกันตอนที่ผมมีเวลาเถอะ” “หวังว่าคุณจะไม่ทิ้งเอมนะคะ” น้ำเสียงสั่นเครือของเอมิกาทำเอาภาคภูมิถึงกับถอนใจ “เอม...ใจเย็น ๆ นะ เอาไว้ว่างแล้วผมจะนัดคุณมาคุยกัน” “ก็แล้วมันเมื่อไหร่ล่ะคะ!” “ตอนนี้วียังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล คงต้องรอให้กลับบ้านหรือดีขึ้นก่อน” “แต่เอม...” “รอก่อนนะเอมผมต้องดูแลวีครั้งนี้วีต้องเจ็บต้องสูญเสียเพราะผมมาก ผมทิ้งเธอไปไม่ได้จริง ๆ” “เอม...จะรอนะคะ หวังว่าคำตอบจะไม่ใช่อย่างที่เอมกลัว” ภาคภูมิไม่ตอบโต้แต่ตัดบทด้วยการวางสายก่อนจะถอนใจออกมาอีกครั้ง วีนัสที่นอนอยู่บนเตียงกัดฟันแน่นด้วยความเคียดแค้น จากคำพูดของสามีเหมือนเขาจะยังไม่กล้าตัดขาด และถ้าหากเธอไม่เจ็บก็คงนัดกันออกไปเจอไม่รู้สึกรู้สา ยิ่งคิดหัวใจของเธอก็ยิ่งเจ็บที่จนป่านนี้สามีก็ยังไม่เลือกเธอให้ชัดเจน คนอย่างฉันจะไม่เจ็บคนเดียว... วีนัสขบฟันกัดเนื้ออ่อนด้านในริมฝีปากจนได้ลิ้มรสเค็มของเลือด แต่ความเจ็บกลับเทียบไม่ได้กับที่ใจเผชิญอยู่ ตอนนี้แสนดีก็ยกให้เป็นหน้าที่ของพี่ชายไปแล้ว เหลือเพียงเอมิกาตัวต้นเรื่องที่เธอต้องจัดการเอง และที่สำคัญจะต้องจัดการอย่างสาสมยิ่งกว่าผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more