KARDELENLER AÇINCA

4. Bölüm ( Komiser Adem)

Berfin Eda

Neydi bendeki hisler hiç bir anlamı yok desem yalandı. Ona karşı içimde ılık bir şeyler akıyor her gördüğümde kalbim yerinden çıkacak gibi oluyordu . Gecenin bir yarısı yurt kapanmak üzere iken ben sokak ortasında bir adama sarılmış ağlıyordum. Onca çektiğime derdime kederime kimsesizliğime ağlıyordum. Korkularıma bir hata yaparsam sırtımı dayayacağım hiç kimsemin olmayışına ağlıyordum. Sonra bu böyle olmayacak deyip ondan ayrılmak zorundaydım . Yoksa bu gece sokakta kalmam an meselesiydi . Ve ben ilk defa böyle bir sorumsuzluk yapıyordum . Sonra sabahtan beri çalan telefonum aklıma geldi .

Cebimden çıkardığım telefonuma baktığımda Naz ve Emine 'den bir cok cevapsız çağrı vardı .Tam ekranı açıp Emine'nin numarasına basacaktım bu kez farklı bir numara aradı beni.

Şüphe ile kısılan gözler üzerimde açtım telefonu .

“Alo ! "

“Merhaba ! .Berfin Eda yıldırım'lamı görüşüyorum?"

“Evet benim buyrun siz kimsiniz? "

“Ben komiser Adem Çetinoğlu! Arkadaşınız Emine Çetinoğlu'nun abisiyim . Size ulaşamamış beni aradı abi hiç böyle yapmazdı başına birşey gelmiş olabilir dedi ."

“Çok teşekkür ederim komiser bey ! İyiyim ben sadece biraz yalnız kalmak istedim ."

“Anladığım kadarıyla anlamışsınız sesiniz tarazlı geliyor . Yerinizi tespit ettim .Size çok yakınım hazırlanın sizi almaya geliyorum iki dakikaya orda olurum . "

Öyle bir konuştuki karşımda sinirlenen adamı farkedemedim bile .

“Ne komiseri Eda ?Kimdi o adam ?

“Arkaşımın abisi beni merak etmişler .Sonra abisini aramış . O geliyormuş beni almaya ."

“Gerek yok elin adamına ben bırakırım seni ."

“Yok sen gidebilirsin Serkan ! Ben daha fazla böyle kalmak istemiyorum . Düşünmem gerek Serkan . Sana anlattım. "

Serkan içine sinmesede kabul etti . Sonra eğilip ben hiç birşey anlamadan dudağımın tam kenarını öptü . Ben şok olmuş bir şekildeyken oda yanımdaydı. Birden araba sesi geldi . Döndüğümde bir baktım ki arabadan benim gibi sarı saçlı mavi gözlü uzun boylu iri vücutlu bir genç indi .Emine'ye çok benziyordu . Tahminimce abisi buydu .Birden yanımıza geldi . Serkan 'a döndüğümde sinirden yumruğunu sıkmış boyun damarları belirginleşmiş resmen gözleri ateş ediyordu . Ne olduğunu bile çözemedim. Elimi birden kavrayıp avuçlarına yerleştirdi .O kadar garip bir histi ki ilk defa biri ile el ele tutuşmak nasıl bir his diye sorsalar cevabım kesinlikle bende bilmiyorum olucaktı. Karşımızda biten genç adam bir bana birde Serkan 'a baktı .Ve ikimizin el ele tutuşuna bakınca direkmen yönünü yüzüme çevirdi .

“Merhaba !Berfin Eda yıldırım dimi ? "

Elini sıkmak için uzatınca bende uzattım .

Ama Serkan kendi elini uzatıp onun elini tuttu .

“Evet benim! Sizde Adem komiser olmalısınız ?"

Serkan adamın elini sıkıp “bende Berfin'in erkek arkadaşı Serkan memnun oldum . Yalnız gerek yoktu . Sevgilimi ben götürdüm. "

“Sevgilimi ? Ben onun sevgilisi değildim ki ."

Yinede itiraz etmedim .Sadece yüzüne bakıp ne diyorsun gibisinden baktım .Bu bakışım iki dudağının kırılmasına neden oldu. Adem komiser tekrar söze girdi . Anlaşılan Serkan onunla gitmemi kesinlikle istemiyordu .Ama nedense ben Serkan 'ın tepkisini merak edip onunla gitmek istiyordum .

“Berfin hanım buyrun sizi bekliyorum ."

Bunu söylerken Serkan'ın gözlerinin içine bakıp ciddi ciddi söylemişti. Saaatine bakıp tekrar konuştu .

“Yaklaşık on beş dakika sonra yurt kapanacak eğer acele edersek sizi inşallah kazasıs belasız götürürüm .”

Adem komiserin yönlendirmesi ile ön koltuğa geçip oturdum .Serkan'a bakınca öylece baka kalmıştı. Emri vaki ile kendisini sevgilim ilan etmiş olabilirdi .Ama benim hayatıma kimse hüküm edemezdi .Bu yaşıma tek başıma geldim .Yine tek başıma devam ederim gerekirse kimsenin emrinin altına giremem .

Adem komiser koltuğuna geçip emniyet kemerini bağlandıktan sonra hızla yola koyuldu . Yolda tek kelime konuşmadık. Zaten ne konuşucaktım ki tanımadığım biriydi .On beş dakika kalan yola on dakikada varmıştık. Kendisine çok teşekkür edip indim arabadan .İçimden bir ses artık hayatımın bir yerinde Adem komiser olucak diyordu .

Yurda girer girmez artık kapılar kapandı . Bulunduğum odaya doğru yürümeye başladım.Beşinci kata asansöre binip çıkarken kızlara ne diyeceğimi düşünüyordum. En iyisi herşeyi olduğu gibi aktarmaktı. Tam tahmin ettiğim gibiydi her iki arkadaşım da yolumu gözüküyordu. Onları benim için endişelendirdiğim için kendime okkalı küfürler edip hemen yanlarına gidip ikisine birlikte sarıldım .Hele Emine'nin benim için bugün yaptığı nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyordum. İzin ile birkaç günlüğüne kardeşini görmeye gelen abisi benim için seferber olmuştu . Onlara sarılınca istemsiz ağlamaya başladım .Çok doluydum .Hele Serkan konusunda çok korkuyordum .

“Ya güvenirsem beni yarı yolda bırakıp giderse ben kalkamazdım. "

O gece bütün her şeyi kızlara birer birer anlattım. Emine sanki karşımda erkek varmış gibi konuşmaya başladı.

“Kız Berfin! Bak bu adam iki seviyorum diye sakın çabuk inanma .Güvenme .Kim olduğunu bile bilmiyorsun. Kendini kaptırırsan bir hatasını farkettiğinde çok pişman olursun .Bak kardeşim ! Biz Erzurum 'lular birine kardeş dersek kardeştir bize ."