Aurora ve Viktor’un kanat çırpışları ritmik bir senfoni gibi yankılanıyordu, her vuruşta hava dalgalanıyor, etraflarındaki sıcak buğu daha da yoğunlaşıyordu. Aurora’nın kanatları daha zarifti, daha akıcı; her çırpışta ince, yarı saydam zarlar geriliyor, içindeki ateş damarları nabız gibi parlıyor, her atışta kırmızı ışıklar saçılıyor, arkalarında uzun, kıvrılan alev izleri bırakıyordu. Bu izler yavaşça sönüyor, ama havada kalıcı bir sıcaklık ve hafif bir yanık kokusu bırakıyordu – tatlı, metalik, neredeyse baharatlı bir aroma ki bu, orman yangınlarının uzak hatırasını çağrıştırıyordu, ama çok daha eski, volkanik bir derinliğe sahipti. Kanatlarının kenarları obsidiyen siyahıyla çerçevelenmişti, keskin kenarları rüzgârı yararcasına parlıyordu; uçlarında sivri dikenler sertleşmeye başlamıştı,
