**Devamı**
Aurora, Viktor’un koluna koyduğu elini yavaşça çekmedi. Parmak uçları onun ince, ama çelik gibi sert kaslarının üzerinde geziniyordu. Teninin soğukluğu, kendi yeni bedeninin soğukluğuyla karışıyordu; yine de altında, çok derinlerde, o tuhaf sıcaklık vardı. Kalp yaprağı. Artık sadece onun için atan, ölümsüzlüğe rağmen hâlâ kırılgan kalan o ritim. Şu anda yetmiş altı… yetmiş sekiz… Nabız, Lyra’nın son cümlesinin yankısıyla birlikte hızlanıyordu: “Onun hayalet nabzı eskiden hiç yoktu.”
Kütüphanedeki sessizlik, toz zerreciklerinin bile duyulabilecek kadar yoğundu. Sabah güneşi, yüksek pencerelerden süzülerek rafların arasındaki boşlukları altın ipliklerle dolduruyordu. Işık huzmeleri, eski ciltlerin sırtlarındaki yaldızlı yazıları okşuyor, tozları altın tozlarına çeviriyordu. Vikt
