Ang Dalawang Mukha ng Birhen

Nakayuko si Mae habang hirap siyang naglalakad sa madilim na kalye ng Dagupan City. Namamanhid at medyo makirot ang bagay na nasa pagitan ng mga hita niya. Malabo and ilaw ng mga neon signs na halos di na niya makita dahil sa luhang tuloy-tuloy na bumabagsak. Hawak niya ang dibdib niya, parang gusto pa niyang buuin ang sarili niyang unti-unting nababasag. Sobrang sariwa pa sa isip niya ang nangyari noong gabing ‘yon. Apat na pulis. Apat na lalaking nagpakasawa sa alindog niya. Hinayaan niyang dalhin siya ng mga ito karanasang hindi niya makakalimutan, nagpaubaya siya sa init ng sandali. Pero paggising ng umaga, buo pa rin ang p********e niya. Hindi siya nabasag matapos ang magdamag. Naligayahan siya pero may halong hiya at panlulumo. Nagustuhan niya iyon, gustong-gusto at inaamin niya. Ang init ng mga palad, ang atensyon, at ang tugon ng katawan niya sa ginagawa nila sa kanya. Pero pagkatapos ng lahat, nung katahimikan na ang pumalit sa kaguluhan, pumasok ang matinding guilt na parang lumubog sa mga buto niya. Hindi dapat nangyari iyon. Hindi sa kanya. Parang nasa bingit siya ng tukso, nahuhulog sa mundong hindi siya handa. Lalong bumigat ang luha habang hawak-hawak niya ang laylayan ng palda. Ang dumi ng pakiramdam niya, parang wasak na kahit hindi naman. Anong klaseng babae siya? Nagpagalaw siya sa apat na lalaki at umaasa pa ring makatagpo ng pagmamahal sa lalaking mapapang-asawa niya dahil buo pa din ang pagkabirhen niya? Hindi niya makakalimutan ang gabing iyon. Pero siya pa rin si Mae. At birhen pa rin siya. At naalala niya ang lahat……