“ยังไม่เลิกคิดมากอีกเหรอ”
ทอแสงหย่อนตัวนั่งลงบนขอบเตียง มองดาวศุกร์ที่กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นแม่
“เหนือควรจะทำยังไงดีแม่” ก้มมองลูกน้อยทั้งน้ำตา เกิดเป็นความกลัวว่าฟรินจะมาพรากลูกไปจากเธอ
“เห็นสายตาของฟรินที่มองแกกับลูกไหม…มันรักแกนะเหนือ ขนาดแม่เป็นคนนอก แม่ยังมองออกว่ามันรักแกมาก”
“ถ้าเขารักเหนือ ขะ..เขาจะไม่ทำร้ายเหนือแบบนั้น” ดาวเหนือรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตา ก่อนจะโน้มริมฝีปากลงไปหอมแก้มลูกซ้ำๆ
เธอเคยโดนทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ จนเกือบจะเสียลูกสองคนในท้องไป ถ้าไม่ได้แฟรงก์ช่วยไว้ใน เรื่องทุกอย่างมันคงจะแย่กว่านี้
“แม่ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาแกต้องเจออะไรบ้าง แกช่วยเล่าให้แม่ฟังหน่อยว่าเรื่องมันเป็นมายังไง”
“เหนือไม่อยากพูดถึงเขา”
“แล้วแกยังรักมันอยู่หรือเปล่า”
“ต่อให้เหนือรักเขา แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร” พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป แต่คำพูดเล่านั้นยังคงอยู่ เ
