“มองอะไร” แฟรงก์ปรายหางตามองไปยังเด็กน้อยที่กำลังนั่งจ้องหน้า โดยที่ใกล้กันมีฟรินกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่
“ฉันหล่อกว่าป๊าเธอตั้งเยอะ ไม่ต้องสงสัย”
คล้ายกับรู้ทันความคิดจึงพูดออกไปแบบนั้น ดาวศุกร์เดินเตาะแตะเข้าไปหา วางใบหน้าซบลงบนตักของแฟรงก์อย่างออดอ้อน
“ป๊า…” เด็กน้อยร้องเรียก ไม่ว่าจะทำยังไงก็ยังคงเรียกเขาว่าป๊าไม่หยุด
“ป๊าเธอก็นั่งอยู่ตรงนั้นไง ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”
“อุ้ม”
“ไม่อุ้มหรอกปวดแขน เด็กอะไรตัวเบ้อเริ่มเลย” แฟรงก์บ่นพึมพำ เผลอหันไปสบตากับหลานสาวอย่างไม่ตั้งใจ
ผิวขาวแก้มป่องตาโตเหมือนตุ๊กตา ไม่รู้ว่าไอ้แว่นมันเก็บความลับแบบแนบเนียนมาได้ยังไงตั้งหลายปี
“ป๊า…อุ้ม”
“ก็บอกว่าไม่อุ้ม”
“อุ้ม” ดาวศุกร์เบะปากน้ำตาคลอเมื่อแฟรงก์ขึ้นเสียงใส่
“เงียบเลยนะ อุ้มก็อุ้มดิ ไม่ต้องร้อง เรื่องมากจริง” ทนไม่ไหวจำใจอุ้มหลานสาวให้ขึ้นมานั่งบนตักอย่างไม่มีทางเลือก
“…..”
“มึงอ่ะ คิดมา
