Menesa
Mutfaktan çıkıp salona geldiğimde gördüğüm kişi nedensizce beni ürpertmişti. Onu sanki ilk defa görmüyor gibi hissetmiştim. Sanki uzun yıllardır tanıyordum. Yanına yaklaşırken tüylerim daha fazla diken diken oldu. Neden böyle olmuştum? Kendimi hiç iyi hissetmiyordum. Midem bulanıyordu.
Derin bir soluk aldım. Elimi uzatıp adımı söyledim. Elini avcumun arasına koyunca sanki bir şey oldu. Kalbim yerinden çıkacak gibi atmaya başladı. Bu his kesinlikle çok farklı bir duygu barındırıyordu. O da adını söyledi. O an benim için zaman durdu. Sanki yer ayağımın altında kayıp gidiyordu.
Kayra… Kardeşimin adı… Şimdi daha iyi anlamıştım. O kardeşime benziyordu. Kardeşimi yıllardır arıyorduk ama yoktu. Ya oysa? Bunu düşünmeden edemiyordum. Ama onun olması imkansızdı. Bu kadar sene yaşayamazd
