Fading Flame

Prolouge "Hindi maaari, Hunter, gumising ka pakiusap." Patuloy na pag iyak ni Hella habang yakap yakap ang malamig na katawan ni Hunter. Mas nangingibabaw ang sakit ng kantang dandamin kaysa sa mga sugat na natamo niya. "Hunter gising! Bakit mo ko iniwan?" Patuloy ang naging pag iyak na Hella na wari mo ay wala ng balak pang tumigil. Walang kasing sakit ang makita ang iyong pinakamamahal na nagsasakripisyo ng buhay para sa iyo. ** "Tumakas ka na Hella. Hindi ka maaaring mag tagal dito!" sigaw ni Hunter mula sa ibabaw ng puno. Ngunit parang walang narinig si Hella. Handa siyang ipaglaban ang kanyang Mahal, kahit kapalit pa nito ang kanyang buhay. "Argh! Hella, madali ka, kailangan mo ng umalis dito!" Bumalik siya sa ulirat ng marinig niya ang sigaw ni Hunter. Tinamaan ng palaso ang kanang braso no Hunter. Desidido si Hella na protektahan ang kanyang mahal. Pinilit niya ang kanyang sariling gumawa ng kalasag na apoy upang ipangharang sa lahat ng atakeng maaaring tumama sa kanila. Nagtungo sila sa isang gusali ng paaralan na inakala nilang ligtas para sa kanila. Nagkagulo sa loob ng Unibersidad ng magkaroon ng hindi inaasahang pag-atake mula sa mga Horrians, ang lahi ng mga Elemian na pinagkaitan ng kapangyarihan at katungkulan sa lipunan. Nakarating ang balita sa mga Horrians na ang tagapangalaga ng Ginintuang apoy ay nakalagi sa Unibersidad na iyon, balak nilang dakpin si Hella at gamitin ang kapangyarihan nito upang pagharian ang Nemlania Viran at palayain mula sa nagyeyelong sumpa ang kanilang Hari. Sinubukan pa ring lumaban ni Hella at ni Hunter ngunit ito'y Hindi sapat, lubhang malaki ang bilang ng mga kalaban at sila'y nagsimula ng manghina at mapagod. Ginamit nilang pain ang iniibig ng binibini upang isuko ang Ginintuang apoy. Nagtagumpay sila sa kanilang planong kunin ang Ginintuang apoy, akala ni Hella at pakawalan ng mga ito si Hunter at maililigtas niya sa kamatayan ngunit siya'y nagkamali. Pinatay sa kanya mismong harapan ang kanyang iniibig. Nagpatakan ang mga luha Mula sa kanyang mga mata, nagsiklab ang matinding apoy ng galit at paghihiganti sa kanyang puso. Sinubukan muling lumaban ngunit tuluyan ng ng nanghina. Kamatayan na rin ang kanyang sasapitin nang may tumamang Pangkalangitang liwanag sa kalupaan ng Unibersidad na kumitil sa buhay ng mga Horrian maliban sa isa, ang anak ng kanilang Hari. Nabawi ni Hella ang Ginintuang apoy ngunit ang buhay ng kanyang iniibig ay kailanma'y hindi na maibabalik pa. -- "Hunter, ako'y nakikiusap, gumising ka. Hindi ko kakayaning mawala ka." Umiiyak sa sakit na pagkausap niya sa walang buhay na katawan ng kanyang mahal. "Hindi ba't ika'y nangako ka sa akin na tayo'y magpapakasal pa at magsasama hanggang sa kabilang buhay." "Mahal na mahal kita, Hunter." Buwan ang lumipas at nanatiling nangungulila sa halik, yakap at haplos ng binata si Hella. Lumapit si Hella kay Laphia ang Dyosa ng Buhay at Paglikha, at humingi ng pabor. "Aking Dyosang ginagalang, naririto ako ngayon upang manglimos ng iyong awa at habag, kahit anong kapalit ay aking ibibigay, pakiusap..." Nakayukong nagsasalita si Hella at patuloy na humihikbi. Alam niyang mahirap maningil ang Dyosa na nasa kanyang harapan ngunit kakayanin niyang isakripisyo ang lahat. "....pakiusap buhayin mo siyang muli."