เส้นขนานของหัวใจ

ตอนที่ 2

-เส้นขนานหัวใจ-

Tael Side

พอมหา'ลัยใกล้จะเปิด แน่นอนว่าธรรมเนียมของการเป็นน้องใหม่จะต้องมีประเพณีรับน้อง เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงรับน้อง

"คนเยอะชะมัด"

"เยอะไม่เท่าไหร่ คณะเราอยู่ทางไหนนี่สิปัญหา" เดินวนสามรอบก็ยังอยู่ที่เดิม มหา'ลัย หรืออีกหนึ่งประเทศกันแน่ จะกว้างไปไหนเนี่ย

"เฮ้อ ! อยากร้องไห้"

ฉันและพลอยก็มีเพื่อนใหม่ ในกลุ่มของพวกฉันนั้นจะมีกันอยู่หกคน ผู้ชายสองคน อีกสี่คนเป็นผู้หญิงรวมฉันกับพลอยด้วย

รับน้องจะมีกิจกรรมอยู่ประมาณหนึ่งอาทิตย์ เป็นกิจกรรมเช้าถึงเย็น พอเลิกก็กลับหอพัก ช่วงนั้นฉันและพลอยไม่ได้ไปทำงาน

หลังจากที่กิจกรรมเสร็จ ช่วงก่อนเปิดเทอมหนึ่งอาทิตย์ ฉันก็มาทำงานตามปกติ แต่ก็ไม่เจอพี่เขานะคะ กระทั่งมหา'ลัยเปิดเทอม ช่วงแรกมันยังคงมีกิจกรรมรับน้องบ้าง ฉันก็มีไปทำงานบ้าง

เวลาผ่านไปเกือบสองเดือนไม่เจอพี่เขาเลย จนเพื่อนในกลุ่มที่ชื่อ 'เติร์ด' มันชวนไปเที่ยวบ้าน ไปทุกคนเลยในกลุ่ม

"บ้านมึงใหญ่จังเติร์ด มาอยู่ด้วยได้ป่าว" พลอยพูดขึ้นหลังจากเข้ามานั่งในห้องรับแขก โดยมีคุณแม่บ้านนำน้ำขนมอร่อยมาวางไว้

"ทานให้อร่อยนะคะ" ฉันยิ้มแทนคำขอบคุณ แม่บ้านกลับเข้าไปในครัว บทสนทนาที่ค้างเมื่อครู่ก็เริ่มอีกครั้ง

"ตอบกูมาไอ้เติร์ด" พลอยเร่งเร้าจะเอาคำตอบ ส่วนเติร์ดก็ทำหน้าเหมือนครุ่นคิดบางอย่าง

"ได้ดิ แต่ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนนะ" นั่นไง! ลองมันได้ทำหน้าครุ่นคิดเดี๋ยวต่อไป นางพลอยเพื่อนฉันคงได้หงุดหงิดแน่

"ฐานะเพื่อนดิ กูเพื่อนมึง" พลอยย้ำชัดเจนว่าเนี่ยเพื่อนกันนะ มันสองคนไม่ได้มี something กันหรอกค่ะ แค่คู่กัดของกลุ่มน่ะ

"รู้ว่าเพื่อน กูจะให้มึงพักได้นะ ในฐานะคนรับใช้ ฮ่า ๆ" เติร์ดหัวเราะลั่นที่ปล่อยกระสุนความฮ่าออกมาเล่น ก็เกือบจะแป๊กเหมือนกันนะ

"ไอ้ส้นตีน" พลอยสบถคำหยาบคายเบา ๆ ด้วยรู้ว่ายังมีสมาชิกในบ้านของมันอาศัยอยู่หลายคน

"แล้วคนอื่น ๆ เขาไปไหนเหรอเติร์ด" ฉันถามมันเมื่อพากันออกมานั่งเล่นที่สวนหน้าบ้าน บรรยากาศในสวนสดชื่นร่มรื่น เย็นสบายตาเหลือเกิน

"อยู่อีกหลัง เดินอ้อมไปทางนี้ก็เจอ" มันชี้ให้ดู บ้านหลังนี้มีสมาชิกหลายคน เติร์ดมันมีพี่น้องสามคนโดยตัวของมันเองคือลูกคนสุดท้อง ส่วนอีกสองคนก็เป็นพี่ชายของมัน

"พี่คนโตเขาเป็นนายทหาร ส่วนคนกลางเป็นอาจารย์สอนที่มหา'ลัย" เติร์ดเล่าให้ฟังแค่นั้น บ้านนี้มีพี่น้องเป็นผู้ชายหมดเลย พ่อเป็นนายทหาร ส่วนแม่เป็นแม่บ้านอยู่บ้าน

"ครอบครัวทหาร อึดอัดไหมวะ" ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกหลานนายทหาร ทุกอย่างมันต้องเข้มขวดใช่ไหมล่ะ แต่ทว่ามันไม่ใช่สำหรับไอ้เติร์ดเลย

"ไม่ กูไม่ชอบทำตาม กูไม่ใช่ทหารเหมือนพี่กู"

"อ่อ มิน่าล่ะ มึงถึงได้เรียนมหา'ลัย" แทนที่จะเป็นโรงเรียนนายร้อยอะไรทำนองนี้ ครอบครัวทหารก็อาจไม่ได้แย่เสมอไป แต่ถ้าให้ฉันมาอยู่ด้วย คงลำบากใจแย่

เติร์ดมันเล่าให้ฟังว่าพี่คนโตของมันเป็นคนสุขุม ก็ทหารเนอะ เขาต้องวางตัว ตอนนี้พี่ชายเขาย้ายไปประจำต่างจังหวัดที่โคราช บ้านเกิดฉันเลย แต่ว่าพี่มันจะกลับมาบ้านทุกวันศุกร์

และวันนี้ก็วันศุกร์พอดี พวกฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ก็นั่งเล่นนั่งคุยกัน ตามประสาเพื่อน แต่ไม่ได้มีการดื่มของมึนเมา จนกระทั่งพี่ชายคนโตมันกลับมา

"พี่เตนล์!" ไอ้เติร์ดมันเรียกผู้ชายที่ใส่ชุดนายทหารเต็มยศ ที่เพิ่งลงจากรถยนต์เตรียมจะก้าวขาเข้าบ้าน มันวิ่งปรี่ไปหานายทหารคนนั้น

"มึง..." พลอยสะกิดเรียกฉัน

"ไม่ใช่หรอกมึง แค่คนหน้าคล้ายน่ะ"

"แต่กูว่าใช่นะ" พลอยก็คิดเหมือนกันกับฉัน ไม่เอาน่า! คงไม่บังเอิญโลกกลมพรหมลิขิตขนาดนั้นก็ได้ ไอ้เติร์ดมันลากพี่ชายคนโตให้เดินมาที่สวน

"อีเทล..." พลอยอุทานเรียกชื่อฉันระคนตกใจมาก ฉันก็มีอาการไม่ต่างจากมันหรอก นั่นคือช็อกไปชั่วขณะ

"พวกมึงนี่พี่เตนล์พี่ชายกูครับ" มันแนะนำให้พวกฉันทำความรู้จักกับพี่เขา

"พูดจาให้มันดี ๆ" พี่เขาว่าน้องชายผ่านสีหน้าที่นิ่ง แววตาฉายความแข็งกร้าวราวกับมีมาดอยู่ตลอดเวลา

"ผมไม่ได้เป็นทหารอย่างพี่เตนล์สักหน่อย เพื่อนผมหน้าซีดกันหมดแล้ว เพราะพี่เลยเนี่ย" เติร์ดมันพูดถูก คนอื่นหน้าซีดระดับไหนฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ คือฉันเนี่ยเหงื่อชุ่มมือเลยแหละ

พี่เตนล์ตัวสูงมาก สูงราว ๆ 185 แต่ฉันสูง 168 เองร่างก็สูงใหญ่ ผิวฉันก็เข้ม หน้ากลม ๆ มองยังไงก็ขี้เหร่ค่ะ คนอื่น ๆ เขาแนะนำตัวกันหมด ส่วนฉันนางเทลผู้โชคดีไง คนสุดท้ายทุกงาน

"สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้อย่างคนมีมารยาท และสิ่งที่ได้ยินกลับมาในตอนนี้ก็คือ

"อืม" สั้น ๆ ไม่ได้ใจความเหี้ยอะไรเลย คนอื่น ๆ พี่เขาตอบรับครับพลางยิ้มจาง ๆ ส่งให้ทุกคน ยกเว้นอีเทลคนเดียว นายทหารคนนั้นเขาก็เดินกลับเข้าบ้านในเวลาต่อมา

"เป็นไงเทล อึ้งเลยสิมึง"

"กูมึนตึบเลยพลอย" คนที่ไปดื่มกาแฟที่ร้านทุกวันเป็นพี่เตนล์นี่เอง แล้วยังเป็นพี่ชายของไอ้เติร์ดอีก ฉันว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญหรอกมั้ง

"พรหมลิขิตชัด ๆ" พลอยพูดอีกครั้งหลังจากที่เติร์ดขับรถมาส่งที่หน้าหอพัก

"พูดถึงเรื่องไรวะ" เติร์ดถามระคนอยากรู้

"ไม่มีไรหรอก ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะมึง" ฉันรีบตัดบทสนทนาแล้วรีบก้าวลงจากรถยนต์ของเพื่อน

"ถามตรง ๆ นะเทล"

"ว่า" ฉันเลิกคิ้วขึ้นสูง

"ชอบนายทหารคนนั้นเหรอ"

"ไม่ พี่เขามีแฟนแล้ว" พลอยทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ

"กูไม่เชื่อ"

"มีแล้วจริงๆ" ฉันย้ำอีกรอบ

"ถ้าไม่มี มึงจะชอบใช่ม่ะ"

"ก็บอกว่ามีแล้วไง" ฉันเสียงสูงแต่ไม่ได้ใส่อารมณ์

"ฉันไม่เชื่อ" ละเ**ยใจกับเพื่อนคนนี้จริง

"วันที่กูวิ่งเอามือถือไปคืนเขาไง เขาอยู่กับแฟนพอดี" แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกเจ็บที่ก้อนเนื้อด้านซ้ายด้วยก็ไม่รู้

"แต่ไอ้เติร์ดบอกว่าพี่ชายมันโสด เขาไม่อยากมีห่วง ก็โสดอ่ะ มึงยังมีสิทธิ์" มันไปถามกันตอนไหน

"นี่มึงอย่าบอกนะพลอย" ฉันตาโตแล้วนางพลอยก็พยักหน้ารัว ๆ

"เออ กูบอกไอ้เติร์ดหมดแล้ว ว่ามึงชอบมองพี่ชายมันตอนมาแดกกาแฟที่ร้าน" พลอยทิ้งละเบิดลูกใหญ่ก้าวฉับหนีเข้าห้องไป ส่วนเทลน่ะเหรอ หึ!อ้าปากพะงาบ ๆ แล้วถ้าไอ้เติร์ดมันปากเบาเล่าเรื่องนี้ให้พี่ชายมันฟัง ฉันจะมองหน้าพี่เขาติดได้ยังไง

"พี่เขาไม่ได้กลับบ้านบ่อย โล่งใจ" เช่นนั้นแล้วฉันก็กลับมียิ้มและมีใบหน้าที่สดใสเหมือนเดิมพร้อมกับเข้าไปในห้องอาบน้ำชำระร่างกายแล้วรีบเข้านอน...

วันเวลาผ่านไปไวเชียว เผลอแป๊บเดียวใกล้สอบอีกแล้ว ช่วงนี้นักศึกษาปีหนึ่งค่อนข้างเรียนหนัก ไหนจะต้องเตรียมพร้อมในการสอบ กิจกรรมก็ยังคงมีบ้างแต่ไม่เยอะเท่าไร

ตกบ่าย...

"เฮ้อ! เบื่อการสอบหวะ" ฉันถอนหายใจพรืดอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่ชอบเวลาที่ต้องเข้าสอบ แปลกไหมคะ? ไม่ชอบก็จริงแต่พอถึงเวลานั้น ฉันกลับทุ่มเทมันเต็มที่

"นั่นดิ กูว่าเราควรหาบางอย่างทำ" พลอยว่าพลางหันมาทางฉันกับเติร์ดที่นั่งใกล้ ๆ

"ทำไรอ่ะ" ฉันถามพลางเลิกคิ้ว

"วิธีผ่อนคลายจากความเครียดนี่ไง" พลอยมันคงหมายถึงเรื่องเตรียมสอบ เพราะต้องช่วยกันติวให้เพื่อนในกลุ่ม บางคนมันถนัดไม่เหมือนกัน ก็เลยต้องแลกเปลี่ยนความรู้

"พวกมึงว่าไง" พลอยขอความเห็นจากเพื่อนในกลุ่มที่เหลือ ทุกคนก็เหมือนเห็นด้วย ดูจากสีหน้าและสภาพที่อิดโรยนั้น

"แล้วเราจะไปไหน" ฉันถามพวกมัน

"เอางี้ ไปแดกหมูกระทะ" ไอ้เติร์ดมันเสนอไอเดียว่าเราควรผ่อนคลายด้วยของกิน

"มันช่วยได้เหรอวะเติร์ด" ฉันถามด้วยความสงสัย

"เวลาเครียดท้องเราจะว่างเว้ย เนี่ยแดกหมูกระทะ มันจะเยี่ยวยาทุกสิ่ง" เติร์ดพูดจบก็ลุกขึ้นกระชับเป้ไว้มั่น

"เออแดกหมูกระทะนี่แหละ" พลอยสำทับแล้วลุกขึ้นตามเติร์ด ส่วนฉันและคนอื่น ๆ ก็ลุกขึ้นพร้อมกัน

"เดี๋ยวไอ้เติร์ด" ฉันอุทานร้องห้ามเพื่อนเมื่อทางที่จะไปมันไม่ใช่ทางเดิม มันเลี้ยวขวาแทนที่จะเลี้ยวซ้าย เพื่อเข้าร้านหมูกระทะที่อยู่ด้านหลังมอ