Yolumuz oldukça uzundu ve kalabalık, sanki tüm insanlar hepsi birden dışarı çıkmaya karar vermişler gibi trafik adım adım ilerliyordu. Çok şikayetçi değildim hareket etmediğimiz zamanlarda sevgilimin elini tutuyor arada bir öpme fırsatını bile buluyordum.
“Bu gidişle akşamı bulacağız herhalde”
“Gül dudaklım, ne karışanımız ne de bekleyenimiz var. Geç kalırsak bir otele gideriz, hem daha iyi olmaz mı?”
Kızarmıştı, Reyyan gerçekten utanmıştı başından bir evlilik geçen kadının bu kadar utangaç olması ilgimi çekiyordu “Kızardın yine”
“Beni utandırıyorsun, bu kadar kızarmamın nedenini merak ettiğini biliyorum”
“Pes diyorum, sanki düşüncelerimi okudun”
Koltuğa yan oturdu “Nasıl açıklayabilirim bilemiyorum” derken eli avucumun içinden ayrıldı, birden elim üşümüş gibi oldu, tekrar elini tut
