ของรักของมาเฟีย

@ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ “เธอก็รู้นะว่าฉันเป็นพวกที่ไม่ชอบพูดมาก ไม่ชอบพูดบ่อยๆ!”สุ้มเสียงทุ้มกังวานดังขึ้นตรงหน้าของหญิงสาวร่างเล็กที่ยังคงนอนมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เธอจึงโผล่หัวออกมาแล้วกวาดสายตามองรอบห้องที่มีผู้ชายใส่ชุดสูทสีดำทั้งชุดยืนอยู่รอบห้องสามสี่คนก่อนที่สายตาจะมาหยุดกับผู้ชายร่างสูงเจ้าของเสียงทุ้มที่ก็อยู่ในชุดสูทคล้ายคลึงกับลูกน้องเพียงแต่เนื้อผ้ากับการตัดเย็บดูดีและน่าจะมีราคาแพงกว่า “ฮือออออ พี่มาเชลมาเอาเพื่อนพี่ออกไปจากห้องหนูให้หน่อย!!!”เธอมุดหน้าเข้าไปใต้ผ้าห่มอีกครั้งแต่ครั้งนี้ตะโกนขอความช่วยเหลือจากพี่ชายจนเสียงดังลั่นห้อง ตึกตัก! ตึกตัก! และพี่ชายสุดที่รักของเธอก็วิ่งเข้ามาในห้อง เขาไม่ได้ดูตกใจกับบุคคลที่ยืนอยู่ในห้องเพียงแต่เดินมาดึงผ้าห่มของน้องสาวออก และเมื่อเห็นว่าร่างเล็กไม่มีบาดแผลหรือเป็นอะไรจึงคลุมผ้าให้น้องสาวตามเดิม “เธอก็รู้ว่าพี่ช่วยอะไรเธอไม่ได้…” “ไร้ความสามารถ! ก็แค่ลากเขาออกไปมันจะยากอะไร”เสียงอู้อี้ยังคงดังมาออกมาจากในผ้าห่มผืนใหญ่ “เธอก็ลองมาลากมันออกไปเองสิ สมองไม่กระจุยให้เอาเท้ามาเหยียบหน้าพี่เลย” “ไม่รู้ล่ะ หนูไม่ไปไหนกับเขาทั้งนั้น ไม่อยากยุ่งไม่อยากพูดด้วย” “มิเกล น้องโตแล้วนะครับ” “หนูโตแล้วต้องทำตามใจตัวเองไม่ใช่ทำตามคำสั่งของคนอื่น!”ยังคงเถียงกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่ตอนนี้ใบหน้าเรียวสวยเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมาอาบใบหน้าแล้ว แถมอากาศด้านในก็แทบไม่มีทำให้เธอต้องยอมโผล่หน้าออกมาอีกครั้ง “เขาดุ เขาโหด เขาน่ากลัวหนูไม่ชอบ!!” “ฉันก็ไม่ชอบเธอ!” “ไม่ชอบแล้วจะมายุ่งกับหนูทำไมเล่า!!”จากที่ยังนอนมิเกลก็หยัดกายลุกขึ้นนั่งไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกไว้ด้วย เพราะถึงแม้จะอยู่ในชุดนอนแต่เธอไม่ได้สวมใส่ชั้นในไง “เพราะเธอเป็นน้องมาเชล!” “ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกันเลย!” “เธอจะลุกขึ้นมาเองหรือจะให้คนของฉันลากขึ้นมา” “ไม่ได้นะมึง…%^-&;฿*_-&:$”มาเชลรีบห้ามเพื่อนหนุ่มแล้วก็เดินไปกระซิบอะไรบางอย่างข้างหู เขาจึงแค่นหัวเราะออกมาก่อนจะขยับสายตาที่คมกริบไปจ้องมองคนตัวเล็ก “พวกมึงออกไป มึงด้วย!!”จากนั้นก็หันไปสั่งลูกน้องซึ่งก็พากันเดินออกไปทันที เช่นเดียวกับมาเชลที่ยกมือขึ้นมาบ๊ายบายน้องสาวคนสวยแล้วก็เดินออกไปไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องให้ด้วย “ไอ้พี่มาเชลบ้ามาทิ้งน้องไว้กับมาเฟียน่ากลัวนี่ได้ไง”และแน่นอนว่าคุณหนูมิเกลก็ตะโกนตามหลังพี่ชายของตัวเองไป แต่พอสายตามาสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลของร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียงเธอก็เงียบปากลง “เลคคะ…” “ฉันอายุเยอะกว่าเธอสิบปี!” “คุณลุงเลค…” “เธออยากลองตายดูไหมมิเกล!!?” “พี่เลคขา” “ลุกออกไปอาบน้ำแต่งตัวหรือว่าจะให้ฉันทำให้”น้ำเสียงเรียบเย็นเอ่ยถามพร้อมกับขยับขาเข้าไปยืนติดกับขอบเตียง มิเกลจึงลุกออกจากผ้าห่มแล้วขยับไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง เธอลุกขึ้นยืนกอดอกบนที่นอนแล้วจ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความไม่ยอมแพ้ “อย่ามาวางอำนาจกับหนูที่บ้านของหนูนะ” “ฉันจะพูดดีๆ กับเธอเป็นครั้งสุดท้ายว่าลุกไปอาบน้ำแต่งตัวซะ”น้ำเสียงที่เรียบเย็นเอ่ยบอกอีกครั้ง สายตาที่ดุดันน่ากลัวนั้นจ้องเขม็งไปยังเด็กสาวตัวเล็กที่ยังคงยืนกอดอกเม้มปากตัวเองแน่น “คุณป๊าคุณม๊าขา ฮือออออ!” “เธอลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองอยู่คนละบ้านกับพวกท่าน และอีกอย่างห้องนอนของเธอกันเสียง…” “ฮรึก ออกไป!!” “มิเกล ฉันเริ่มจะหมดความอดทนกับเธอแล้วนะ”พรึ่บ!! ครั้งนี้มาเฟียหนุ่มไม่พูดเปล่า เขาขยับตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยแล้วคว้าข้อมือของมิเกลไว้ก่อนจะกระชากเธอเข้ามาหาตัว และแน่นอนว่าขนาดตัวเธอที่เล็กกับแรงที่เยอะของเขาก็ทำให้ร่างเธอลอยมาหาเขาอย่างแรงจนเสื้อนอนของเธอกระดุมหลุดไปหนึ่งเม็ด “ไอ้มาเฟียบ้า!!”เธอพยายามสะบัดแขนออกจากมือของเขาเพื่อจะติดกระดุมเสื้อนอนที่มันหลุดจนแทบจะเห็นก้อนเนื้อขาวๆ ของตัวเองอยู่แล้ว “ถ้าขืนเธอยังโพร่งคำพวกนี้ออกมาอีก รับลองว่ามิเกลมันจะเหลือแค่ชื่อ!”เลคซัสโน้มใบหน้าไปพูดข้างใบหูของมิเกลแล้วปล่อยมือออกจากแขนเธอก่อนจะเอื้อมมือไปจับกระดุมเสื้อติดให้เจ้าตัวเล็กที่ได้แต่นั่งเบะปากตัวเองจ้องหน้าเขาอยู่ “…โหดร้าย” “ฉันให้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเธอต้องแต่งตัวเรียบร้อย”เขาพูดย้ำเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็เดินไปนั่งบนโซฟาปลายเตียง สายตาคมกริบจ้องมองไปยังหญิงสาวตัวเล็กที่ตอนนี้ยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาตัวเองร้องไห้พร้อมกับก้าวขาลงจากที่นอนแล้วเดิน ปึง! แล้วเดินไปชนประตูห้องน้ำจนเซไปด้านหลังเล็กน้อย “ไอ้ประตูบ้า! บ้าที่สุด! นิสัยไม่ดีเลยชอบมาวางอำนาจ! มาขู่คนอื่น นิสัยแย่ที่สุดเลย!”แล้วเธอก็เอามือที่ปิดหน้าตัวเองออกก่อนจะไปโวยวายใส่ประตู ซึ่งเลคซัสที่นั่งกอดอกมองท่าทางตลกๆ ของเธออยู่นั้นคิดว่าเธอไม่ได้จะด่าประตูแต่ด่าเขามากกว่า “ถ้าอีกสิบนาทีฉันยังไม่ได้ยินเสียงเธออาบน้ำ ฉันจะทำให้เธอไม่ได้อาบทั้งวันนี้เลย” “ทำไม? พี่จะทำอะไรหนู!” “….” “บ้าอำนาจที่สุด แบร่ๆ!”แลบลิ้นปริ้นตาใส่ชายหนุ่มร่างสูงก่อนจะสาวเท้าเข้าไปในห้องอาบน้ำและปิดประตูจนเสียงดังลั่น เลคซัสชายหนุ่มหนุ่มอายุสามสิบปี มาเฟียที่ถูกขนานนามว่าโหดและไร้จิตใจ…มีธุรกิจมากมายทั้งสีขาว สีเทารวมไปถึงธุรกิจสีดำ และยังมีอำนาจมากกว่าคนปกติทั่วไปทำให้ทุกๆ คนเกรงกลัวเขา ยกเว้นมิเกล สาวน้อยวัยยี่สิบปีเต็ม ลูกสาวคนเล็กของอดีตมาเฟียอย่างมาร์คัสและถึงผู้เป็นพ่อจะเป็นเพียงอดีต..แต่มาเชลพี่ชายของเธอกลับขึ้นมารับตำแหน่งนั้นต่อ ก็คือเธอเติบโตมาท่ามกลางมาเฟีย… ดังนั้นความกลัวมาเฟียก็ไม่ค่อยจะมี ถึงจะมีแต่ก็มีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่…ถึงไม่กลัวก็จริงแต่ก็ไม่ควรยื่นแขนยื่นขาเข้ากรงเสือมันจะดีกว่า