Wala nang mas nakakatakot pa kundi ang makaharap ko ang anak ni Tito Enrico. Walang iba kundi si Alonzo. Kahit anumang gawin ko. Tumindig talaga ang balahibo ko sa lalaking ito. He has this charismatic aura na katatakutan mo.
Tinapangan ko ang sarili bago ko binuksan ang pintuan. Kalmado akong tumayo sa kanyang harapan. Tinago ko ang totoong emosyon na namuo sa kalooban ko.
While watching him closely. My knees shivered and my hands were shaking.
"Why did you take so long opening the door?" bungad niya.
Kulang na lang talaga uusok na ang kanyang ilong sa labis na iritasyon. Hindi ko pa yata naranasan na magkaharap kami na kalmado siya sa akin.
"Pasensiya na sir...May ginagawa lang ako. Ano ang sadya niyo?" Tikhim ko pa.
Sinubukan ko talagang huwag magpadala sa emosyon ko. Napag-usa
