ณ ห้องนอนของนินิว
“เห้ออออออ จบสิ้นกันสักทีความวุ่นวายในงานเลี้ยง น่าเบื่อชะมัด” นินิวพึมพำออกมา
“ไมสนุกเหรอคะ” แววที่เดินเข้ามาได้ยินถามขึ้น
“ไม่อะ มีแต่คนสวมหน้ากากเดินเข้าหากัน ปากก็บอกอีกอย่าง แต่ในใจคิดอีกอย่าง" นินิว
“คุณหนูรู้ได้ไงคะ ว่าในจิตใจคนเราคิดอะไร” แววยังถามต่อ
“คนบางคน ปากอาจจะโกหกได้ แต่ดวงตาโกหกหลอกหลวงกันไม่ได้หรอกนะพี่แวว เขาไม่เหนื่อยกันบ้างหรือไงที่ต้องคอยมาปั้นหน้ายิ้มให้กัน ทั้งๆที่ในใจไม่ได้หวังดีต่อกันจริงๆ” นินิวถามแววออกมา
“สังคมผู้ดี ก็แบบนี้แระคะคุณหนูจำได้ไหมคะที่เคยเล่าให้แววฟัง” แววถามนินิวขึ้น
“เรื่องอะไรคะ” นินิวถามออกไป
“เอ้า คุณหนูก็เรื่องคุณไรท์วินไงคะ”
“เล่ามาคะ” นินิวจ้องหน้าของแววแล้วพูดถามมา
“คุณหนูจำไม่ได้เหรอคะ” แววถามออกมาด้วยความสงสัย
“ก็มันหลายเรื่องนิคะ ฉันจำได้ไม่หมดหรอก” นินิวลุกขึ้นเดินเพื่อไม่ให้แววจับพิรุธได้
“ก็จริงคะ มาค
