.
.
“มันไม่จบง่ายๆ หรอก นังต้นหยก!!”
เส้นฟางพูดจบก็หันกลับไปเดินขึ้นรถไปอย่างหงุดหงิดก่อนรถจะแล่นออกจากบ้านหลังใหญ่ไป เจิน ถิงและอาลี่เดินเข้าบ้านไปยังห้องรับแขกที่ชุนกับต้นหยกนั่งคุยกันอยู่ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปเลยเสียทีเดียว เพราะเจินต้องการจะรู้ก่อนว่าต้นหยกและชุนพูดถึงเรื่องอะไรกัน
“เฮียชุน...จะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอคะ?”
“สงสารหรอ?”
ต้นหยกพยักหน้ายอมรับ ชุนยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของต้นหยกที่วางไว้บนตัก ต้นหยกเองก็มองหน้าชุนด้วยความรู้สึกเศร้า เธอเห็นใจเส้นฟางจริงๆ แต่เส้นฟางทำตัวเองทั้งนั้น ถ้าเส้นฟางไม่ได้นอกกายนอกใจชุนอาจจะไม่หันกลับมามองเธอเลยก็ได้
“ไม่สงสารเฮียหรอคะ?”
“สงสารเรื่องอะไรคะ เฮียก็ดูดี๊ด๊าปกติดีนี่คะ”
“โธ่...เฮียก็เสียใจนะคะ แต่ก็ต้องขอบคุณที่ทำให้เฮียมองเห็นอะไรรอบตัว ถึงได้ยังให้เงินไปตั้งตัว”
“นั่นสิคะ เจินเองก็สงสารพี่เส้นฟางเหมือนกั”
เจินเดินเข้าไปหาทั
