.
.
ช่วงเย็นหลังจากที่ชุนช่วยเฮียตงเคลียร์งานเสร็จก็ได้บอกต้นหยกว่าเขาต้องไปเคลียร์งานที่ผับต่อ เฮียตงเลยจะอาสาไปส่งต้นหยกเองที่บ้าน เพราะต้นหยกยังอยากทำงานต่ออีกสักหน่อยช่วยเฮียตง ชุนจึงขับรถออกมาจากบริษัทพร้อมกับตรงไปยังผับดังที่เขาเป็นเจ้าของอยู่ รถคันหรูของชุนแล่นไปจอดที่ประจำ ก่อนตัวเขาจะเดินเข้าผับไป
ระหว่างทางก็เหมือนเช่นเคย ทุกคนที่เดินผ่านต่างให้ความเคารพเขา ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทจะวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ชุนขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรลูกน้องของเขาจึงรีบพูดขึ้น
“คุณชุนครับ...ไอ้เสี่ยพงษ์มารอพบ...”
“คราวนี้มึงไปติดหนี้อะไรอีก ไหนมึงบอกว่าเลิกแล้ว?”
“ผมเลิกแล้วครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผม แต่เป็นเด็กที่ชื่อถิงอะไรนี่แหละ”
“อ้อ...งั้นหรอ”
ลูกน้องพยักหน้ารัวๆ ชุนเองก็พยักหน้าตอบรับเป็นเชิงบอกว่าเข้าใจแล้วก่อนจะตั้งท่าเดินไปยังห้องทำงานของตนอย่างไม่ได้นึกเกรงก
