.
.
“คุณชุนท่าทางแปลกๆ ดึงถิงเข้าไปในห้องตอนนี้อยู่กันสองต่อสองในห้องค่ะ คุณหยกรีบมานะคะ!!”
เสียงของอาลี่ดูเป็นกังวลและช็อกมาก แต่คนที่ช็อกมากกว่าน่าจะเป็นปลายสาย ต้นหยกวางโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ พลางมองเหม่อไปข้างหน้า ใจหนึ่งก็ไม่อยากเชื่อใจหนึ่งก็กลัวว่าจะเป็นอย่างนั้น เฮียตงที่ขับรถอยู่ข้างมองสีหน้าของต้นหยกก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามขึ้น
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
“เฮียชุน...เอ่อ...พาเด็กที่หยกรับมาเลี้ยงเข้าห้อง...”
“เฮ้ย!! จริงหรอ? แต่เฮียว่ามันแปลกๆ อยู่นะ อาจจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ได้หรือไม่ก็เป็นการเข้าใจผิดกัน”
“หยกก็หวังให้เป็นแบบนั้นค่ะ”
.
.
ถิงตกใจสุดตัวที่อยู่ๆ ชุนก็เรียกเธอว่าต้นหยกแล้วดึงเข้าห้องพร้อมกับเหวี่ยงเธอลงบนเตียง ถิงแทบจะร้องออกมาไม่ได้เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ ชุนมีอาการแปลกๆ หายใจหอบ น้ำเสียงแหบพร่า ถิงทำให้ได้แค่มองคนที่คร่อมทับร่างของตนน้ำตาใสไหลล
