Odaya girerken kapıyı usulca kapattım, sanki ses çıkarsa içimde bir şeyler daha dağılacakmış gibi. Adımlarımı ağırlaştırdım. Ayaklarım taş kesilmişti sanki. O an yalnızca yatağıma uzanmak, gözlerimi kapatmak ve hiçbir şey duymamak istiyordum.
Yorganı üzerime çektim, göğsüme kadar, hatta daha da yukarı. Sanki ne kadar sararsam kendimi, o kadar az hissedecektim içimde kıvrılıp duran kırgınlığı.
Ama olmadı. Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladığında kendimi tutamadım. Önce usulca, sonra… sonra hıçkırıklar geldi. Göğsümde bir şey daraldı. Boğazım düğümlendi. Sessizce ağlayayım istedim ama içimden kopan o şey susturulacak gibi değildi. Gözlerimi yumdum, yastığa daha da bastırdım yüzümü. İçimde kırılanı dışarı dökmek gibi bir çabam vardı ama ne çıkarsa çıksın, eksik kalıyordu.
Aşağıdan bir ses
