“Seni zehirleyen kişi Alev’miş,” dediğinde, kelimeler sanki arabada yankılandı.
“Ne demek bu şimdi?” dedim, gözlerimi ona dikerek. Kalbim bir anda hızla çarpmaya başlamıştı.
“Ben… ben de anlayamadım,” dedi Akgün, kaşlarını çatmış, gözleri yola sabitlenmişti ama zihni belli ki başka bir yerdeydi.
Sonraki saniyede yüzündeki öfke gözle görülür şekilde büyüdü. Direksiyonu biraz daha sıkı tuttu ve bir anda yolunu değiştirdi.
“Ne tarafa doğru gidiyoruz?” diye sordum.
“Bir saniye,” dedi kısık sesle.
“Akgün… iyi misin?” dedim, o halini gördükçe içimde artan tedirginlikle.
“İyi olmaya çalışıyorum,” dedi. Ama sesindeki titreşim, gözlerindeki karanlık… Onun hiçbir şekilde iyi olmadığını gösteriyordu.
Dudaklarım kurudu. Yutkundum. “Bunu neden yapar Alev? Asla anlamıyorum…”
“Bilmiyorum,” dedi
