Gözlerimi kaldırdığımda nefesim bir kez daha kesildi. Karmakarışık düşüncelerimin ortasında, tam da önümde Akgün duruyordu. Yüzü sert, gözleri endişeliydi. Ama beni gördüğü an tüm ifadesi değişti. Gözlerinde o soğuk adam gitti… yerine sadece bana bakan biri geldi.
Kollarını belime doladı. Sımsıkı… sanki kaybolmamı engellercesine…
Titredim. Gözlerim doldu. Güvende miydim artık? İçimde birden bir boşluk oluştu.
Akgün’ün beline bastıran metalin farkına vardım. Bir silah… Onun da silahı vardı.
“Akgün…” dedim, sesim çatlamıştı.
Yanaklarımı okşar gibi baktı bana.
“İyi misin?” diye sordu. Sesi derinden geliyordu.
“Sakin ol. Artık buradayım. Tamam mı? Her şey geçecek.”
Başımı ona yasladım. Kolumdan hâlâ sıcaklık süzülüyordu ama o an sadece kalbimin attığını hissedebildim. Ve onun kollarınd
