YAZARDAN ;;;;
20 GÜN ÖNCE
Bu hayatta İkinci kez ağladı Tahir. İlki kadar olmasa da bu daha ağırdı. Yaşadıkları çok ağırdı. Kucağında cansız gibi yatan karısına baktıkça başını kaldırıyor, öfkeyle deliye dönüyordu. Başını kaldırdı, yanan gözleriyle:
"Bas gaza Hamit ağabey, bas!" diye yeri göğü inletti.
Sinir krizleri geçiriyor, elleri titreyerek karısının yüzüne dokunuyordu.
"Ağa kızı, kendine gel… Ne olur gözünü aç…"
Bu defa sesi kısık çıkmıştı.
Hamit’in aklı almıyordu. Kime ne diyecek, nasıl konuşacaktı? Bütün sözler boğazında düğümlenmişti. Arabayı son hızla yola devam etti. Gözleri ara ara dikiz aynasında arkaya kayıyordu. Yol bitmek bilmiyordu. Hastanenin önüne geldiğinde acı bir frenle arabayı durdurdu. Kapıyı sertçe açıp dışarı atladı.
Hastaneye girer girmez nefes nefese sağa
