YAZARDAN
Günler geçiyordu. Behice, çocukluğunun geçtiği konakta artık kendi evinin işleriyle meşguldü. Uğraşmaktan keyif alıyor, evini keyfine göre yerleştiriyordu. Artık burada yaşayacaktı. Dedesinin, ninesinin yaşlılığını gören bir kızdı; şanslıydı. Ninesine en çok kendini benzetirdi. “Eski kadınlar onun gibisin,” derlerdi, mutlu olurdu.
Kapının açıldığını duydu.Buse gelecekti. Buse etrafa bakıp içerinin güzelliğine bayılmıştı yinede kızdı Behiceye,
“Canım benim, kendini yıpratma. Bırak da konağa alacağın kadın yapsın bu işleri,” dedi Buse.
“Aman abla, boş versene. Dedeyadigârı konağa geçtiğimden beri kendimdeyim vallahi. Süleyman bakımını yaptırdı, eskisinden daha iyi oldu baksana,” dedi Behice. Bu sözle birlikte yüzü ilk defa gülmüştü.
Süleyman, Behice’nin konuştuklarını duyunca ö
