Zeyda, eltisini görünce hem çok mutlu olmuştu, hem de bir o kadar üzülmüştü. İki kardeş arasında bir kızın olması kadar kötü bir şey yoktu. Yaşananları hâlâ aklı almıyordu. Kocasının anlattıkları beyninde dönüp duruyordu: Okul yaptırmak için gittiğin köyde, abin takıntılı olduğu kıza âşık oluyor... Sonra yirmi beş gün boyunca yaşananlar... Aşk, zorlu bir yoldu. Ya bir uçurumdu ya da sonsuz sevdalara yelken açmaktı.
Tahir’in avlunun ortasında kafasına silah dayadığı gün geldi gözlerinin önüne. Unutulacak gibi değildi. Kaynanası bir oğlunu daha toprağa gömeyecekti elbette neredeyse. Zöhre gelmeden önce içini bir kin kaplamıştı. Gözlerini kapatıp açtı. Oğlunu kucağında emzirirken, "Oğlum..." dedi anne şefkatiyle. "Adın Mahir olabilir ama Tahir amcana benziyorsun kaderin benzemesin Kurban o
