Tahir, köşede bekliyordu. Gün boyu Zöhre’yi izlemişti. Nereye gitti, kimle konuştu, ne yaptıysa gözünden kaçmamıştı. Sinirden kanı kaynıyordu. Biliyordu, buradan geçecekti. Ayak seslerini duyduğunda, gözleri daha da karardı. Bir elini hızla Zöhre’nin ağzına kapadı, diğer koluyla ince belinden kavrayıp kendine çekti.
Aniden içine düşen ateşi hissetti. Avuçlarının altında yanan dudaklar… Sıcak, ürkek ve ona ait olmayan bir şey gibi… Yutkundu. Kolunu daha da sıktı. Zöhre’nin sırtı göğsüne çarpınca başından kayan yazma açıldı. Saçları döküldü, Tahir’in burnuna o tanıdık, mest eden koku doldu. Gözlerini kapattı, ciğerlerine çekti, açtığında ise tek bir şey vardı aklında: Bu kızı istiyordu.
Tahir kadınlara gitmezdi, genelde kadınlar ona gelirdi. Ama bu köylü güzeline gönüllü yanmak istiyordu.
