5 GÜN ÖNCE...
Tahir, gecenin köründe konağın avlusunda bir sağa bir sola dönüyordu. Uyuyamıyordu. Gözlerini her kapattığında abisinin cansız bedeni beliriyordu zihninde. Köye gitmeye yeltenemiyor, Zöhre’ye verdiği sözün altında eziliyordu. Zaman geçtikçe içini kemiren pişmanlık, gelen gidenin de etkisiyle daha da büyüyordu. Sevdası artık bir yük, bir ceza gibiydi.
O gece Salim konağın kapısından içeri girdi...yutkundu:
“Emmi oğlu...”
Tahir, sanki o an beklediği bir işareti almış gibi, avını gören bir yırtıcı gibi atıldı üstüne.
“Şerefsiz seni! O gece köye gelip beni görmeseydin abime demeseydin... o gece konuşmasaydın... şimdi yaşıyor olacaktı! Ben de gidip sevdiğim kızı isteyecektim! Her şey senin yüzünden!” diyerek yumruğunu sıkıp emmioğlunun yüzüne indirmeye başladı.
Yumruklar y
