พ่ายรักเพื่อนสนิท

“เวย์ เลิฟเหนื่อยแล้วนะที่ต้องวิ่งตามเวย์ทั้งที่เลิฟไม่เคยเห็นปลายทางเลยสักนิด” เสียงตัดพ้อของหญิงสาววัยยี่สิบห้าปีเอ่ยบอกชายหนุ่มร่างสูงราวร้อยแปดสิบปลายๆ ที่ยืนเท้าเอวมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาอยู่ “ฉันไม่ได้ขอให้เธอวิ่งตามฉัน” “งั้นเลิฟขอขับรถตามได้มั้ย วิ่งมันเหนื่อยเกินไป” จากสีหน้าเศร้าหมองกลับกลายเป็นรอยยิ้มทะเล้นทันตาเห็น “…” “หยุดเดินหนีกันสักทีได้มั้ยอ่ะ” “…” “เสียใจนะ รู้จักกันมาตั้งนานแต่ไม่เคยเห็นสงสารกันบ้าง” ยังคงพูดไม่หยุด ดวงตากลมโตมองร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหน้า เขาหันมามองเธอด้วยสายตาเอือมระอาก่อนจะก้าวขากลับมาหาเธอ “พร่ำอะไรนักหนา” แล้วเขาก็ดึงมือเล็กให้วิ่งไปตามทางลู่วิ่งของสนามกีฬาในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่เขาชอบมาวิ่งออกกำลังกายกับเตะบอลที่นี่เป็นประจำ ใช่! มาวิ่งออกกำลังกายและแม่เพื่อนสาวนั้นก็ขอตามมาด้วยแต่วิ่งยังไม่ทันถึงยี่สิบนาทีก็มายืนบ่นตัดพ้อชีวิตตัวเองอย่างเป็นเรื่องเป็นราวนั่นแหละ “แฮ่กๆ มะ ไม่ไหวแล้วนะ” “แล้วจะตามมาเพื่อ?” “อยากอยู่ใกล้นายไง” “อีกเดี๋ยวจะไปเตะบอลกับเพื่อน” “ไม่เหนื่อยเหรอ วิ่งจะรอบที่สองแล้วนะ” ถามขณะที่ขายังวิ่งตามเขาไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็เหนื่อยแต่ว่าได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนรักใกล้ๆ แบบนี้เลยพอให้มีกำลังใจขึ้นมาบ้าง “ไม่ เธอเหนื่อยก็ไปพัก” ปล่อยข้อมือเล็กออก แต่ไอเลิฟกลับจับมือเขาให้จับข้อมือเธอตามเดิม “เหนื่อยแต่อยากมองหน้านาย” “เลิกพูดจาไร้สาระสักที” ว่าพลางดึงมือเล็กพาเดินตรงไปยังสนามหญ้าที่กลุ่มเพื่อนๆ ของเขานั่งอยู่ “รออยู่นี่ วิ่งให้ครบรอบก่อน” พูดจบก็ตั้งท่าจะออกไปวิ่งแต่คนตัวเล็กกลับกระโดดกอดคอเขาไว้ก่อน “ไม่เอา อุ้มไปวิ่งด้วย” “เลิฟอย่าดื้อได้มั้ยวะ” “ไม่อยากอยู่กับพวกนั้น” กระซิบบอกข้างใบหูเวมินทร์และพยายามที่จะกระโดดกอดใช้ขาเกี่ยวเอวและใช้ลำแขนคล้องคอเขาไว้ “เลิฟนี่ติดไอ้เวย์ตลอดเลยนะ คนอื่นไม่รู้คงคิดว่าเป็นแฟนกันไปแล้ว” โชกุนหนึ่งในเพื่อนของเวมินทร์เอ่ยขึ้นและคนอื่นๆ ต่างก็พากันพูดต่อตามๆ กัน “ใช่ๆ ห่างกันบ้างก็ได้มั้ง” “มานั่งอยู่กับพวกเราก็ได้นี่มา ไปเกาะมันแบบนั้นระวังมันจะโยนทิ้งเอานะ” “ถ้าไอ้เวย์โยนทิ้งเดี๋ยวกูวิ่งไปรับเอง” ชาคริตพี่ชายของโชกุนเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก และเพราะประโยคของชาคริตทำให้เวมินทร์กระเตงเพื่อนสาวกลับมาบริเวณกลุ่มเพื่อนๆ “ยืน” บอกเธออย่างเป็นคำสั่ง “ไม่เอา” “ไม่วิ่งแล้ว จะนั่งพัก” เขาพูดน้ำเสียงราบเรียบ สายตาดุดันจ้องไปยังชาคริตที่พอเจอกับสายตาของเวมินทร์ก็รีบก้มหน้าหลบทันที ไอเลิฟยอมลงจากการเกาะเวมินทร์แล้วนั่งลงบนพื้นสนามหญ้าข้างเขา มือเล็กยื่นไปรับขวดน้ำเปล่าจากนิวเดย์มาเปิดฝาแล้วยืนมันให้เพื่อนสนิทซึ่งเขาก็รับมันไปกระดกดื่ม “ใกล้เตะยัง” หันไปกระซิบถามเพื่อนหนุ่มที่นั่งฟังคนอื่นๆ คุยกันอยู่ เขาหันมามองเธอก่อนจะดึงกางเกงวอร์มขาสั้นของเธอที่มันเลิ่กขึ้นจนเห็นขาอ่อนลง “รออีกสามคน” “แล้วเตะนานมั้ย?” “ไม่ได้เรียกร้องให้มาด้วยเลยนะ” “…แค่ถามเฉยๆ” “ชั่วโมงหนึ่ง” “ถ้านายลงไปเตะแล้วฉันต้องนั่งอยู่คนเดียวเหรอ?” ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ ในกลุ่มนี้มีเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว ถึงจะรู้จักคนในกลุ่มของเวมินทร์ทุกคนทว่าก็ไม่ได้สนิทกับใครเลยยกเว้นเขาคนเดียว “เธอจะลงไปเตะกับฉันมั้ยล่ะ?” “บ้าเหรอ ฉันเตะบอลไม่เป็น” “เดี๋ยวไปนั่งรออยู่ตรงนู้น ห้ามเดินไปไหน” ชี้ไปยังที่นั่งข้างสนามบอล ไอ้เลิฟพยักหน้ารับก่อนจะช่วยเขาถือของไปวางไว้บริเวณนั้นแล้วนั่งลงข้างเขาส่วนคนอื่นๆ ยังคงนั่งคุยกันอยู่บนสนามหญ้าเพื่อรอให้คนมาครบก่อน “ถ้ามีคนมานั่งด้วยบอกว่าฉันไม่ให้นั่ง” “เป็นห่วงเหรอ?” ถามพลางยื่นหน้าไปหาเขา แต่ก็ถูกเวมินทร์ผลักให้ออกห่าง “…” “เป็นห่วงก็บอกมาเถอะ” “แล้วแต่จะคิด” “ฉันคิดว่านายเป็นห่วงฉันและหวงมากด้วย” “อย่าสำคัญตัวผิด” “ใจร้ายชะมัดเลย!” พูดไม่เคยถนอมน้ำใจคนฟังก็นายเวมินทร์นี่แหละ ไม่ติดว่าคบเป็นเพื่อนกันมานานนะแม่จะตบให้หน้าจุ่มดินไปเลยล่ะ! เวมินทร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ จนกระทั่งเพื่อนในทีมมาครบแล้วจึงลงไปเตะบอล ส่วนไอเลิฟเธอก็นั่งเชียร์อยู่ขอบสนามส่งเสียงกรี๊ดบ้างเป็นบางครั้งยามที่เขาได้รับบอลและยิงเข้าโก “คนบ้าอะไรขนาดวิ่งเตะบอลยังหล่อเลย” เสียงหวานรำพึงกับตัวเอง มือเล็กยกโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภาพความหล่อของเวมินทร์ไว้ “ชอบมันเหรอ?” เสียงทุ้มดังขึ้น ร่างเล็กจึงหันไปมองก็เห็นชาคริตเดินมายืนข้างเธอ เขาจับขวดน้ำกับผ้าขนหนูของเวมินทร์ที่วางไว้ข้างกายไอเลิฟออกเพื่อที่ตัวเองจะนั่งลงไป “…” คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ลุกขึ้นยืนแล้วหยิบขวดน้ำกับผ้าขนหนูของเพื่อหนุ่มมาจากมือเขาพร้อมส่งสายตาไม่พอใจไปให้ “จะหลบหน้ากันไปจนวันตายเลยรึไง” “วันที่นายตายนะ” “ปากดี” “…” จ้องหน้าเขาตาแข็งกร้าว “นั่งคุยกันก่อนสิ” “ไม่คุยค่ะ” ตอบสั้นๆ แล้วขยับไปนั่งอีกที่หนึ่ง ทว่าชาคริตก็ขยับตามมาและไอเลิฟก็หนีเรื่อยๆ จนเริ่มทนไม่ไหวจึงลุกขึ้นยืนจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจอีกครั้ง “พี่ใจดีกับเธอแบบนี้เธอไม่ชอบเหรอ?” “…” “หรือว่าอยากให้ใจร้ายเหมือนครั้งนั้น เรือนร่างเธอทุกส่วนพี่เห็นมาหมดแล้วเพียงแต่ยังลิ้มลองไม่หมดทุกส่วนเลย โดยเฉพาะ…” หยุดสายตาอยู่ที่กลางใจสาวของไอเลิฟที่ยืนกำมือตัวเองแน่น “อย่าให้ฉันเกลียดนายมากกว่านี้” “เธอเกลียดพี่เพราะอะไรเลิฟ?” “หน้าด้าน!” ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจก็ยังที่จะหน้าด้านถาม ไอเลิฟตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดังลั่นจนนักกีฬาที่วิ่งอยู่ในสนามฟุตบอลต่างหยุดเล่นแล้วหันไปมอง