HIS PAINFUL REVENGE

Chapter 6- Lihim

Ang dagat ay tahimik, ang mga alon ay parang bulong ng nakaraan. Sa ilalim ng isang sira-sirang ilawan, naghihintay sina Gio at Lezzia gamit ang bangkang de-motor. Hawak ni Lezzia ang USB na naglalaman ng ebidensya laban sa sindikato, habang si Gio ay nakatingin sa malayo—sa direksyon ng abandonadong warehouse kung saan nakakulong ang kapatid ni Lezzia.

"Ready ka na ba?" tanong ni Gio, hinawakan ang kamay ni Lezzia. Ang kanyang mga daliri ay nananatiling kalmado, ngunit ang t***k ng puso ay parang tambol ng digmaan.

"Oo. Pero... paano kung may plano silang hindi natin inaasahan?" bulong ni Lezzia, hinihimas ang singsing na salamin sa kanyang hinlalaki.

"Wala tayong choice. Kailangan nating paniwalaan ang plano ni Appryl."

Biglang umalingawngaw ang tunog ng motorsiklo. Si Appryl ay bumaba, suot ang itim na hoodie at may dala-dalang maleta.

"Alam kong hindi kayo nagtitiwala sa akin," aniya, inilapag ang maleta sa bangka. "Pero ito ang kailangan ninyo." Binuksan niya ito—laman ay mga bombang panlinlang at gas grenade. "Pampagulo lang. Gamitin ninyo para makalapit kayo sa kapatid mo."

"Bakit mo ito ginagawa?" tanong ni Lezzia, nakatitig sa mga mata ni Appryl.

"Kasi... hindi ko kayang panooring mawasak ang isa pang pamilya."

Pumasok sina Gio at Lezzia sa warehouse gamit ang likurang pinto. Sa loob, nakatali ang kapatid ni Lezzia sa upuan, nakapiring at nanginginig. Limang armadong lalaki ang nagbabantay.

"Ngayon na," bulong ni Gio. Hinagis ni Lezzia ang gas grenade sa gitna. Sumabog ito, nagkalat ng makapal na usok.

"Takas!" sigaw ni Gio, hinila ang kapatid ni Lezzia palabas. Ngunit biglang may humarang—isang lalaking may hawak na baril.

"Hindi kayo makakatakas!"

Biglang sumigaw ang makina ng motorsiklo. Dumating si Appryl, hinampas ang lalaki gamit ang helmet. "Takbo na kayo! Sa likod ng warehouse!"

"Appryl—!" tawag ni Lezzia, ngunit hinila na siya ni Gio palabas.

"Magkita tayo sa rendezvous point!" sigaw ni Appryl, saka hinagis ang isa pang grenade para takpan ang kanilang pagtakas.

Sa isang ligtas na lugar, nagtagpo sina Gio, Lezzia, at ang kapatid nito.

"Maraming salamat," yakap ni Lezzia kay Appryl, ang luha ay hindi napigilan.

"Hindi pa tapos ito," anang Appryl, inabot ang isang sobre kay Gio. "Nasa loob nito ang lahat ng ebidensya. Kailangan ninyong i-upload ito sa media. Ngayon na."

"Pero bakit mo ibinibigay ito sa amin?" tanong ni Gio.

"Kasi... hindi ko kayang gawin ito nang mag-isa."

Habang nag-uupload ng files si Gio, lumapit si Appryl kay Lezzia.

"Alam kong hindi mo ako mapapatawad agad... pero sana, sa huli, maintindihan mo kung bakit ko ginawa ang lahat."

"Hindi kita kailangang patawarin," sagot ni Lezzia, ngumiti nang may lungkot. "Kasi... hindi ka naman talaga kalaban."

Kinabukasan, sumabog ang balita sa TV: "Sindikato, Nabisto! Mga Opisyal na Sangkot, Inaresto!" Sa likod ng tagumpay, si Appryl ay naglalakad palayo, hawak ang isang larawan ng magkakapatid noong sila'y bata pa.

Ngunit sa kabilang dako, isang lalaki sa dilim—ang tunay na lider ng sindikato—ay nanunumpa: "Hindi ko kayo pababayaan... babalikan ko kayo."

------

Ang entablado ay puno ng mga bulaklak at ribbon, ngunit ang mga mata ni Lezzia ay tila naghahanap ng multo sa crowd. Hawak niya ang USB na may ebidensya, habang si Gio ay nakatingin sa malayo—sa direksyon ng abandonadong simbahan kung saan sila huling nagkita ni Appryl.

"Ang katotohanan ay hindi mapapatay," ani Lezzia sa mikropono. "Kahit anong—"

Biglang may tumunog na cellphone sa bulsa ni Gio. Mensahe mula sa unknown number:

"Humanda kayo. Babagsak ang liwanag."

Sumigaw ang gulong ng isang sports car. Bumaba si Appryl, suot ang pula at itim na gown na parang handa sa red carpet.

"Pasensya na, na-late ako!" aniya, ngumingising parang walang problema. "Gusto ko sanang maging parte ng makasaysayang press conference ninyo."

"Anong ginagawa mo dito?" bulong ni Gio, ang kamao ay kumakapit sa armrest.

"Para magbigay ng suporta, syempre." Ngumisi si Appryl, inabot ang isang bouquet kay Lezzia. "Para sa iyo. Mga bulaklak na wala talagang lason."

Biglang umugong ang sound system. Ang mga ilaw sa entablado ay sumabog nang sunud-sunod, nagpapadilim sa plaza.

"BOMBA!" sumigaw ng isang technician.

Sa gitna ng kaguluhan, hinila ni Appryl si Gio palapit sa backstage. "Sundin mo ako! May escape route ako!"

"Bakit kita paniniwalaan?!" irito ni Gio.

"Kasi... gusto mong mabuhay."

Sa ilalim ng entablado, nakakonekta ang mga wire sa isang laptop. Ang countdown sa screen: 00:05:00.

"Alam kong ikaw ang nagpakana nito," bulong ni Gio kay Appryl. "Pero bakit mo kami iniligtas kanina sa warehouse?"

"Kasi..." Hinawakan ni Appryl ang pisngi ni Gio. "...hindi ko kayang saktan ang taong minahal ko noon. Pero ngayon..." Itinuro ang laptop. "...kailangan kong tapusin ang sinimulan ko."

"Anong ibig mong sabihin?"

"Yung bomba... hindi totoo. Panakot lang para takutin ang sindikato. Pero ang totoo—" Biglang may pumasok na mensahe sa laptop: "Nasa iyo ang pera. Iwanan mo sila."

Tumawa si Appryl, hinampas ang laptop sa sahig. "Ginamit lang kita, Gio. Ang totoo... kasabwat ako ng sindikato. Pero hindi para sa pera—para sa kapangyarihan. At ngayon, oras na para umalis."

"Hindi kita pababayaang lumayo!" hinablot ni Gio ang braso nito.

"Alam kong hindi mo ako kayang saktan." Ngumisi si Appryl, hinagisan siya ng isang sobre. "Basahin mo 'yan... at malalaman mo kung bakit hindi mo ako dapat ituring na kaaway."

Sa loob ng sobre ay isang ultrasound photo at isang sulat:

"Kung hindi dahil sa bata, matagal na kitang pinatay. -A"

Napatili si Lezzia nang makita ang larawan. "Ano 'to?!"

"Hindi ko alam..." Nalilito si Gio.

Sa labas ng plaza, nakasakay si Appryl sa sports car. Hinawakan niya ang tiyan, luha ay tumulo. "Hindi ka magiging katulad ng tatay mo... pangako."

Kinabukasan, nagkalat ang balita: "BOMBA, PANAKOT LANG! APPABLAK, TRAYDOR?"

Sa isang penthouse, si Appryl ay nakatingin sa malayo, hawak ang baril at ang ultrasound.

"Mamili ka... ang sanggol o ang katotohanan?" bulong ng lalaki sa likod—ang tunay na lider ng sindikato.