HIS PAINFUL REVENGE

Chapter 5- Ang Pier

Ang dagat ay humahagulgol sa ilalim ng mga posteng kalawangin, ang alimbukay ng asin at dagat-kalapati ay pumapatay sa hininga. Si Lezzia ay tumayo sa dulo ng pier, ang mga kamay na puno ng salamin ay kumuyom sa bandana na tigkakanulo. Sa likod ng ulap na mababa, lumitaw si Diego.

Itinapon nito ang sigarilyo sa tubig, ang apoy ay sumilid sa dilim. "Mas matapang ka kaysa sa inakala ko," anito, ang baril ay naglaro sa mga daliri nitong parang ahas.

"Nasaan si Gio?" singhal ni Lezzia, ang mga paa'y nanginginig sa lamig ngunit ang tinig ay bakal.

Kumunot ang noo ni Diego. Dinukot nito ang isang larawan mula sa bulsa—ang litrato ni Gio na nakagapos sa likod ng patrol car. "Ang mga pulis... madaling suhulan. Pero ikaw," hiyaw nito, biglang siniko si Lezzia sa tiyan, "ikaw ang hindi matuto!"

Nahulog si Lezzia sa tuhod, ang luha at asin ay humalo sa sugat sa noo. "Kung papatayin mo ako, wala nang makakapigil kay Gio na ipagtapat ang lahat!"

Tumawa si Diego hanggang sa umiyak ito sa katatawa. "Gusto mo bang makita ang tunay niyang mukha?" Ibinulong nito ang baril sa sentido ni Lezzia. "Pumili ka: ang bala para sa sarili mong pagtakas... o ang bala para sa pagmamahal mo sa kanya."

Sa ilalim ng pier, umungol ang alon na parang halimaw.

Itinaas ni Lezzia ang kamay, ang dugo ay tumulo sa pulso. "Bakit mo ako pinipilit pumili? Takot ka bang maging duwag na tulad ko?"

Biglang nanlata ang mukha ni Diego. Hinila nito ang gatilyo, ngunit ang daliri ay nangatog. Ang engrave sa baril ay kumislap: "Para sa mga duwag."

"Hindi ako katulad mo," aniya, ang boses ay nagsimulang mangatal. "Hindi ako takot mamatay—"

"Hindi ka takot mamatay," sagot ni Lezzia, unti-unting tumayo. "Takot kang mabuhay nang walang kapangyarihan."

Sa isang iglap, inagaw ni Lezzia ang baril. Ang dalawang bala ay bumulong sa kamay niya: isa ay pilak, ang isa ay tanso.

"Ang totoo," aniya, itinutok ang baril sa dibdib ni Diego, "walang laman ang isa sa mga ito. Gaya mo."

Bago nakaputok, biglang sumigaw si Appryl mula sa dulo ng pier. "Hinto! Si Gio—"

Nakatalikod si Diego. Sa pagkakataong iyon, nakita ni Lezzia ang repleksyon nito sa tubig—isang kaluluwang nabalot ng pangamba, hindi kailanman malaya.

"Hindi kita papatayin," aniya, ibinaba ang baril. "Mabuhay ka kasama ng iyong mga multo."

Nang lumingon si Diego, sinalubong siya ng sirena ng pulis. Si Appryl, na nakahawak sa cellphone na may recording ng lahat, ay naglaho sa dilim.

Ngunit sa paglingon ni Lezzia, wala na si Gio sa patrol car—ang kulungan ay bakante, ang mga tanikala'y nakalatag sa putik..

------

SIMBAHAN

Ang mga bintana’y basag, ang mga rebulto ng mga santo’y nakanganga sa dilim. Sa harap ng altar na puno ng kalawang, nagtagpo ang mga mata nina Gio at Lezzia. Hawak ni Gio ang sobreng may dugo, ang mga kamay ay parang nanghihina sa bigat ng lihim.

"Bakit mo ito itinago?" tanong ni Lezzia, ang tinig ay may halong pagsuyo.

Umupo si Gio sa may yapak ng krus, ang liwanag ng buwan ay gumuhit sa pilat sa kanyang bisig—isang peklat mula sa pagtatanggol kay Lezzia noong sila’y musmos pa. "Alam kong hindi mo maiintindihan... pero lahat ng ginawa ko, para sa’yo," aniya, hinawi ang buhok na tumakip sa mata.

BIGLANG PUMASOK SA ISIP NIYA ANG NAKARAANG HINDI NIYA MALILIMUTAN.

Binuhat ni Gio ang sugatang braso ni Lezzia, ang dugo nito’y humahalo sa putik. "Takbo na tayo!" iyak ni Lezzia nang makita ang mga kutsilyong nakasunod.

"Hindi kita iiwan," bulong ni Gio, itinulak si Lezzia sa ligtas na eskinita. "Ako na ang haharap sa kanila."

Inabot ni Gio ang sobre kay Lezzia mga dokumento ng pangungutang ni Diego sa mga pulitiko, at isang larawan ng puntod ng ina ni Lezzia na pinasabog ng sindikato.

"Pinilit nilang gawin akong kasabwat," aniya, nanginginig ang labi. "Kung hindi, papatayin ka nila tulad ng nanay mo. Kaya ako nakipagplastikan kay Appryl... para malaman ko ang plano nila."

Tumulo ang luha ni Lezzia sa larawan. "Akala ko... pinabayaan mo na ako."

Tumayo si Gio, inilabas ang isang maliit na kahon mula sa bulsa. Isang singsing na yari sa piraso ng salamin mula sa basag na bintana ng kanilang dating tahanan. "Hinding-hindi kita pababayaan. Kahit maging makasalanan ako sa mata ng lahat... basta’y ligtas ka."

Biglang bumukas ang pinto ng simbahan. Si Appryl, pasigaw na may hawak na baril: "Akala mo ba makakawala ka sa amin, Gio?"

Itinabing ni Gio si Lezzia sa likod ng altar. "Sa likod ng rebulto... may tunel papunta sa pier. Takbo na!"

"Papatayin kita!" hiyaw ni Appryl.

Tumango si Gio, ang mga mata’y tila nakikipag-usap kay Lezzia nang walang salita: "Ito na ang huling sakripisyo ko."