HIS PAINFUL REVENGE

Chapter 4- Fall guy

Nakatayo si Lezzia sa harap ng basag na salamin sa kuwarto, ang mga mata’y namumula sa pagpipigil ng luha. Sa likuran niya, dumating si Gio na amoy alkohol at panlalait.

“Nakita mo na ba ang mukha ng isang traydor, Lez? Halika, tingnan mo ’yung salamin… ikaw ’yon.”

“Hindi ko sinasadya ang lahat, Gio. Si Franz… akala ko’y—”

“Akala mo ano? Na papatawarin kita? Akala mo magiging masaya tayo pagkatapos mong ipagpalit ako sa kaibigan kong manloloko?!”

Biglang kumagat ang labi ni Lezzia sa pagtango. Naramdaman niya ang mantsa ng dugo sa palad—ang basag na salamin ay kumapit sa kanyang pagkatao.

“Alam mo bang si Diego, ang tatay kong sindikato, ay may paboritong paraan ng pagpapahirap sa mga traydor? Gagawin ko ’yon sa’yo… pero mas gusto kong mabuhay ka sa impiyernong ito.”

Biglang kumalat ang ilaw ng patrol car sa bintana. May tumambang sa labas.

“Gio Dela Torre! Huliin mo ang ama mong si Diego o ikaw ang pananagutan sa drogang natagpuan sa warehouse niyo!” sigaw ng pulisnsa megaphone.

Nanlaki ang mga mata ni Gio. Hinagis niya si Lezzia sa sahig.

“Si Diego… ginamit niya ako para itago ang kalakal niya. Ngayon, ako ang fall guy.” may pangangambang sambit ni Gio.

Leader ng sindikato si Diego,ang ama ni Gio.Kaya maraming Pera si Gio dahil sa illegal an negosyo ng sindikatong ama.

Tumakas si Gio sa likodang pinto, habang si Lezzia’y naiwang nakadikit sa basag na salamin. Sa labas, nagkagulo ang mga pulis sa paghabol sa anino ng asawa.

Biglang lumitaw sa pintuan si Appryl.

“Ang sakit no’n, ’di ba, Lezzia? Pero mas masarap ang paghihiganti.”

Ibinulong nito ang tiyan nitong nakausli. “Ito ang magiging tagapagmana ni Diego… at ng sindikato.”

Parang demonyo itong nakangisi sa tapat ng pinto .Tila ba tuwang tuwa pa ito sa mga kaganapang nangyayari .

Ang kislap ng mga sirena ng pulisya ay tumagos sa mga kurtina habang papaling-paling si Gio patungo sa likurang pinto. Ang pangalan ng ama niya—Diego Dela Torre—ay kumapit sa hangin na parang lason. Ngunit bago pa siya makalabas, may aninong humiwalay sa dilim ng pasilyo.

Ang boses ni Diego, matalim na parang patalim, ay bumasag sa katahimikan:

"Ang pagtakbo mo’y hindi mag-aalis ng dugo ko sa mga kamay mo, anak."

Nanigas si Gio. Ang amoy ng sigarilyo ng ama—mapait at walang patawad—ay pumuno sa kuwarto. Dahan-dahan siyang lumingon, ang mga kamao’y nangangatal sa galit.

"Ginawa mo akong panakip-butas. Ang mga droga sa warehouse… akala ng pulis ako ang may-ari!"

Tumapak si Diego sa basag na liwanag ng buwan, ang pilak niyang buhok ay kumutitap na parang koronang tinik. Ngumisi ito nang mapanukso.

"Ang pamilya ay katapatan. Minana mo ang pangalan ko. Ngayon, manaakin mo rin ang kasalanan ko."

"Hindi ako manika mo!" Pumiyok ang boses ni Gio, puno ng galit na ipinunla ng maraming taon. "Nawala ka nang ilang dekada. Ngayon, gusto mo akong isama sa impyerno mo?"

Lumapit ang ama, ang baga ng sigarilyo nitong kumutitap na parang mata ng demonyo.

"Impyerno?" Tawa nito’y malamig at hungkag. "Nandito ka na. Ang asawa mo… Lezzia ba ang pangalan?" Paraan nitong banggitin ang pangalan—parang sumpa—ay nagpaikot sa sikmura ni Gio. "Tinalikuran ka niya. Gaya ng pagtataksil mo sa akin ngayon."

Sumubsob si Gio, sinalvage ang kuwelyo ng ama. Hindi kumibo si Diego.

"Layuan mo siya," anang pagngangalit ni Gio.

Naging yelo ang tingin ni Diego. Hinubdan niya ang mga daliri ni Gio, isa-isa.

"E ano? Papatayin mo ako?" Isinuka nito ang halakhak. "Mahina ka. Katulad ng ina mo."

Ang mga salita’y parang sampal. Umurong si Gio, ang loob niya’y gumuho.

------

Ang mga sirena ng pulis ay naging mas malakas, parang kulog na nagbabanta. Si Diego ay lumapit kay Gio, ang bawat hakbang ay tila naghuhugos ng lamig sa hangin. Ang usok ng kanyang sigarilyo ay pumalibot sa mukha ni Gio na parang tanikala.

"...Sumuko ka sa pulis… o ibubulid ko si Lezzia sa bangin ng mga kasalanan mo. Mamili ka: ang kulungan… o ang pagdurusa niya."

Nangangatala ang mga kamao ni Gio.

"Hindi ko hahayaang galawin mo siya!"

"Ang pag-ibig mo sa kanya… kahinaan 'yan. At alam ng lahat kung paano ko pinapatay ang mga kahinaan."

--------

Nakadapa si Lezzia sa sahig, ang mga kamay ay puno ng salamin at dugo. Sa labas, nakita niyang hinuli ng mga pulis si Gio, habang si Diego ay naglaho sa dilim.

"Ganito pala ang pakiramdam ng tagumpay, Lezzia. Si Gio… aking Gio na ngayon."

"Anong tagumpay? Dinurog mo ang pamilya namin para sa isang sindikatong walang kaluluwa!"

"Ang anak ko ang magiging hari ng impyerno ni Diego. At ikaw… ikaw ay magiging alaala na lang. Isang babaeng nawala sa sariling kasalanan."

Humagod ng kamay si Appryl sa tiyan nito, ang mga mata'y kumutitap ng kasamaan.

"Wala ka nang silbi. Ang pamilya ni Diego… ayaw namin ng mga traydor."

Biglang umugong ang telepono ni Lezzia. Binuksan niya ang mensahe:

"Kung buhay pa ang pag-asa mo, magpakita ka bukas sa pier. Mag-isa.

Tumayo si Lezzia, ang repleksyon niya sa basag na salamin ay parang multo. Hinawi niya ang buhok na may halong dugo at luha.

"Hindi kita tatakasan, Diego," bulong niya sa sarili. "Pero hindi mo makukuha ang natira sa akin."

Sa labas, ang sirena ay huminto. Ngunit ang tinig ni Gio ay sumigaw mula sa patrol car:

"Lezzia! Takas ka na—"

Bago pa ito makapagpatuloy, sinara ng pulis ang pinto ng sasakyan.