Sa Dulo ng Tadhana

“Lumalamig na ang panahon…” bulong ni Amara Jane Francisco habang nakasandal sa bintana ng eroplano. Sa labas, makikita ang malawak na ulap na parang kumot na pilit sumasalo sa lahat ng bigat na dinadala niya. Three years—tatlong taon mula nang huli siyang umuwi. Tatlong taon mula nang siya mismo ang pumili na bumitaw. Sa bawat segundo ng biyahe, ramdam niya ang bigat ng alaala—tila ba bawat kilometro pabalik ng Pilipinas ay isa ring hakbang pabalik sa sugat na matagal na niyang tinangkang paghilumin. Hawak-hawak niya ang cellphone, nakasiksik ang daliri sa gilid nito na para bang iyon lang ang kakampi niya. Isang swipe lang sa gallery at bumungad agad ang litrato nila ni Cedric Anthony De Guzman—nakabalot silang dalawa sa makapal na kumot, magkayakap, may hawak na tasa ng kape. Simple lang. Walang engrandeng setting. Pero iyon ang alaala na pinanghahawakan niya kapag gustong sumuko. Napangiti siya ng bahagya. Pero kasunod noon ay isang buntong-hininga na parang biglang lumubog ang dibdib niya. “Amara, stop it. Hindi lahat ng nakaraan kailangan mong balikan,” bulong niya, sinusubukang kausapin ang sarili. At kahit ilang beses niya na itong sabihin, hindi siya makawala sa tanong na paulit-ulit na kumakatok sa isip niya: paano nga ba kakalimutan ang taong halos naging kalahati na ng pagkatao mo? *** Nag-flashback ang isip niya. Naalala niya ang huling gabi bago siya umalis. Ang pakiusap ni Cedric, mahigpit ang hawak sa kanyang kamay: “Please, isa pang pagkakataon. Kung nagkamali man ako, sisiguraduhin ko na hindi na mauulit ’yon.” Ilang ulit niyang narinig ang mga katagang iyon. Paulit-ulit na parang sirang plaka, pero sa bawat ulit, ramdam niya ang desperasyon. Kahit isang bahagi ng puso niya gusto pang kumapit, alam niyang hindi na kaya. Dahil sa bawat sakit na dinadala niya noon, natatakot siyang madamay si Cedric. At mas pinili niyang siya na lang ang masasaktan kaysa makita itong wasak kasama niya. *** “Ladies and gentlemen, in a few minutes we will begin our descent to Manila…” anunsyo ng flight attendant. Naramdaman niya ang pagkabog ng dibdib. Hindi dahil sa turbulence, kundi dahil sa katotohanang malapit na siyang bumalik sa lugar kung saan nagsimula at natapos ang lahat. Hinugot niya ang maliit na notebook mula sa bag—ang diary na naging kaagapay niya sa lahat ng gabi ng pangungulila. Binuklat niya ito, at doon nakasulat ang lahat: mga tula ng pag-ibig, dasal ng pag-asa, at mga wish na ginawa niya tuwing 11:11. Doon din nakatala ang mga gabing halos punitin niya ang pahina kakaisip kung tama ba ang desisyon niyang lumayo. Napatigil siya sa isang pahina. Nakaukit doon ang parehong kataga ni Cedric: “Please, isa pang pagkakataon…” Napapikit siya. Narinig niya ang boses nito sa utak niya, malambing pero desperado. Parang naroon lang siya sa tabi, nakaupo, nagmamakaawa. Saglit siyang ngumiti, tapos agad ding pinahid ang luhang ayaw pa sanang mahulog. “Tapusin mo na, Amara,” mahina niyang sabi sa sarili. “Hindi lahat ng sugat kailangan muling kamutin.” Habang nagsisimula nang bumaba ang eroplano, isang kakaibang kaba ang naramdaman niya. Ito ang parehong kaba na naramdaman niya noong unang beses silang nagtagpo ni Cedric—pero ngayon, halo-halong emosyon… takot, pananabik, at pangungulila. Tatlong taon siyang wala. Tatlong taon siyang nagdasal at naghintay na baka sakaling may milagro. Pero ngayong nasa ere na siya, malapit nang lumapag, natanto niyang hindi milagro ang sasalubong sa kanya—kundi katotohanan. At ang katotohanang iyon, hindi niya alam kung handa na ba siyang harapin.