“Hoy,” sabi niya, bahagyang tinapik ang braso ko. “Maraming lalaki diyan na mas lalaki pa kaysa sa kanya. Hindi lahat takot sa responsibility.”
Umiling ako pero may maliit na ngiti na sa labi ko.
“Hindi ngayon,” sabi ko. “Hindi ko pa kaya.”
“Hindi naman kita pinipilit ngayon,” sagot niya. “Pero huwag mong isara ang pinto. Hindi porke’t sinaktan ka ng isa, wala nang susunod.”
Napatingin ako sa tiyan ko. “Paano kung wala talagang gustong tumanggap?” tanong ko.
Muling hinawakan ni Mara ang kamay ko at ipinatong sa tiyan ko. “May tatanggap,” sabi niya, buo ang boses. “At kung sakaling wala, andito ako. Hindi ka mag-isa. Hindi ka iiwan.”
Muling tumulo ang luha ko, pero hindi na kasing bigat kanina.
“Promise?” mahina kong tanong.
“Promise,” sagot niya. “At kapag nanganak ka, ako ang unan
