“I know.”
“May clinic ako,” paalala ko sa kanya. “May meeting pa ako about expansion. I won’t just sit here.”
“Good,” sabi niya agad. “Just… inform me kapag aalis ka.”
Napatingin ako sa kanya. May bakas ng pag-aalala sa mga mata niya. Hindi iyon scripted. Hindi rin dahil sa image.
Personal. Tumango ako. “I will.”
“Text me kapag nakarating ka sa clinic.”
“Okay.”
“Pagkatapos mo sa mga pasyente mo, update me.”
“Brayden,” medyo natawa ako, “hindi ako bata.”
“You’re carrying my child.” paalala niya muli.
Doon ulit pakiramdam ko bumigat ang hangin sa paligid. Tahimik na lang akong tumango. Wala naman akong magagawa. Parte iyon ng reality namin.
Tumayo siya mula sa kama. “I’ll leave around eight,” sabi niya. “Driver will take you to the clinic.”
“Kaya ko mag-drive.”
“I know. Pero jus
