His Dangerous Obsession

15

Hindi ko kayang magpatalo sa kanya. Gusto ko sanang sabihin, na ayoko nang magpatuloy sa lahat ng ito, na sawa na ako sa mga laro niya. Pero may isang parte ng puso ko na nagsasabing hindi ko siya kayang iwasan, hindi ko kayang lisanin, dahil sa lahat ng sakit at ligaya na ibinubuo ng presensya niya.

“Damon, stop. Please,” sabi ko, hindi ko alam kung paano ko ibubukas ang puso ko nang hindi siya masasaktan, ngunit hindi ko na kayang magpanggap. “I can’t do this anymore.”

Tumawa siya, isang malalim na tunog na puno ng sakit. “You think you can leave me, Cath? That’s cute.” Bumangon siya mula sa kanyang upuan at nagsimula siyang maglakad patungo sa akin. Ang mga hakbang niya ay mabigat, bawat tunog nito ay parang dagundong sa puso ko.

Dumaan siya sa harap ko, at inilagay ang isang kamay sa aking chin. “You are mine. Whether you like it or not.”

Ilang sandali pa, nagkatinginan kami. Ang mga mata ko ay puno ng galit at takot, ngunit sa ilalim ng lahat ng ito, may naramdaman akong hindi ko kayang itanggi: isang hindi maipaliwanag na kilig. Isang pangako ng higit pang komplikadong laro, at marahil... isang bagay na mas malalim.

“Damon,” bumulong ako, “I don’t want this.”

Tumawa siya, ngunit walang kasiyahan. “That’s the thing, Cath. You don’t have a choice. You’re already tangled in my web.”

Ang mundo ko ay tila nag-umapaw ng mga emosyong hindi ko kayang kontrolin. Pero ang mga salitang binitiwan niya ay may bigat na humawak sa aking dibdib. Hindi ko alam kung anong gagawin ko, pero hindi ko kayang magpatalo. Kailangan kong malaman kung ano ang gusto niyang patunayan sa akin, at kung ano ang tunay na ugat ng lahat ng ito.

Hindi ko kayang magpatuloy sa ganitong estado—pagkaalipin sa isang lalaki na hindi ko kayang unawain, pero nararamdaman ko ang kontrol niya sa akin.

“Then what do you want from me?” tanong ko, tinutok ang mga mata ko kay Damon.

Dahil hindi na niya kayang magpanggap, si Damon ay tumigil sa harap ko. His eyes softened for just a second, before he took a step back, as though he were debating whether to reveal his vulnerability.

“I want you, Cath. And I will make you understand why I can’t let go.”

May mga sandaling masakit magbukas ng pusong puno ng lihim. But I guess this was one of those moments.

____________

Nakaupo ako sa harap ng dressing table, ang mga mata ko ay nakatutok sa repleksyon ko sa salamin. Ang liwanag mula sa chandelier sa taas ay kumikinang sa aking paligid, pero hindi ko maramdaman ang init. Para akong na-freeze sa lugar ko. Ipinagpatuloy ko ang paghuhugas ng mukha, pakiramdam ko ang bawat patak ng tubig na dumadapo sa aking balat ay parang unti-unting naghuhugas ng lahat ng takot ko.

Pero kahit anong gawin ko, ang mga mata ni Damon ay hindi ko matanggal sa aking isipan.

Naisip ko ang mga sinabi niya sa akin kanina. Kung anong kontrol ang mayroon siya sa buhay ko. Gusto kong magalit, gusto kong magsalita at ipaglaban ang sarili ko, pero ang bigat ng pakiramdam ko ay nagsasabi na may higit pa sa simpleng galit.

Ang mga salitang binitiwan niya sa akin—na ako ay isang bagay na hindi niya kayang pakawalan—ay parang isang pagkulong na hindi ko kayang takasan. Lalo na ngayong nandiyan siya, palaging naroroon, tulad ng isang anino na nagsisilbing saksi sa lahat ng ginagawa ko. Hindi ko alam kung may pagmamahal ba siya o kung ito ba ay kontrol lamang.

“Cath,” biglang narinig ko ang tinig ni Damon mula sa pinto. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal nakatayo doon, pero naramdaman ko ang kanyang presensya kahit malayo siya.

Tumingin ako sa salamin at pinunasan ang mga mata ko, iniiwasan siyang tumingin ng diretso. “Yes, boss?” Maayos kong tanong, kahit na ang puso ko ay parang tatakbo sa bilis ng kabayo.

“Don’t play games with me,” sabi niya, ang boses niya malamig at tiyak. May naramdaman akong takot sa mga salita niyang iyon. “Come here.”

Napilitan akong tumayo mula sa aking pwesto at lumakad patungo sa kanya. Hindi ko alam kung anong naghihintay na pasabog mula sa kanya. Pero tulad ng lagi, alam ko na walang magagawa kundi ang sundin siya.

Paglapit ko sa pinto, mabilis niyang isinara ito, at kami na lang ang naroroon. Walang ibang makakasaksi sa kung ano ang mangyayari.

He leaned against the door, blocking my way out. Ang mukha niya, matalim, ngunit hindi ko kayang basahin. It was like looking at a storm—unpredictable, and it could hit any moment.

“You’re not leaving me, Cath,” he said, his tone demanding.

I swallowed hard, trying to control the trembling in my chest. “I’m not going anywhere, sir. I’m just... I’m just doing my job,” sabi ko, mas malakas na ang boses ko kaysa sa nararamdaman ko sa loob.

Damon stepped closer, at naramdaman ko ang init ng kanyang katawan na nagsimulang umabot sa akin. His hand reached out to gently tilt my chin up. Napatingin ako sa kanya, hindi ko kayang ilayo ang mga mata ko mula sa mga mata niyang puno ng lihim.

“You think you’re still in control?” he whispered, his voice laced with something darker. “You think you’re still free? No, Cath. I’ve seen how you look at me. You’re not free anymore.”

I tried to pull back, pero hindi ko magawa. Ang mga kamay niya ay nagkabitin sa aking katawan, at ang presensya niya ay nagiging isang bigat na pilit kong tinatanggap.

Damon’s lips hovered near my ear. “I know what you need, Cath. And I’m the only one who can give it to you.”

My heart raced as his words echoed in my mind. I wanted to fight. I wanted to tell him that I wasn’t going to fall into his trap. But the way he spoke, the way his presence enveloped me, it made everything seem impossible.

“Damon, please,” I whispered, ang mga salitang iyon ay halos isang pagsusumamo.

He didn’t answer immediately. Instead, he stepped back a little and looked at me. Ang mga mata niyang hindi maiwasang maging malamig, matalim. But I saw a flicker of something else. Something that made me second-guess everything. Was it care? Or was it just his obsession?

“You’ll understand soon enough,” he said cryptically. “But you need to learn to trust me, Cath.”

Trust him? Ang tanong na iyon ay naglaro sa isip ko. Paano ko magtitiwala sa isang tao na hindi ko kayang intindihin? Paano ko magtitiwala sa isang lalaking ang mga kilos ay parang isang laro ng kapangyarihan?

But for some reason, I couldn’t turn away. I was caught in his web, and I didn’t know how to escape.

“You won’t get away from me,” Damon said with finality, at saka siya lumakad palayo. His back turned to me, leaving me in the silence of my own confusion.

I was left standing there, trying to process everything. The walls of the room felt smaller now, ang bawat sulok ay parang ang hapdi ng mga saloobin ko. Hindi ko alam kung anong gagawin ko, pero nararamdaman ko na ang buhay ko ay patuloy na nawawala sa kontrol ko.